Kigoma. Na al die maanden voelde het aan als een tweede thuis. We wisten onze weg, kenden onze buren, praatten met de locals in het Swahili. Oh wee als iemand ons als toerist behandelde! We waren niet langer zomaar ‘mzungu’. Als we over straat liepen, riepen mensen onze naam, ofwel ‘teacher’. We hebben gezien hoe de gewone Afrikaanse mens leeft, zijn geweest op plaatsen waar nog bijna nooit een blanke voet zette. Het was een prachtige, levensverrijkende en onvergetelijke ervaring.
We hebben onze tijd genomen om afscheid te nemen. Marieke schrijft niet graag op de blog. Daarom zegt ze alles wat ze op de blog wil tegen mij en schrijf ik het op. Hier dus het afscheidsverhaal van Marieke…
Marieke is dan wel niet verhuisd naar Bangwe, in de praktijk kwam het er wel op neer dat ze daar toch ongeveer de helft van de week bleef slapen op de grond van de voorraadkamer. Dat dit laatste niet zo aanlokkelijk klinkt, bewijst toch wel dat de sfeer goed moest zitten. Het afscheidsfeestje was dan ook gespreid over 3 dagen want het laatste weekend was het daar iedere avond dikke party. Haar ‘socials’ hebben haar een afscheidslied gezongen en zelf deed ze een toespraak in een mengeling van Swahili en Engels. Dinsdagochtend was het tijd om echt afscheid te nemen. Marieke ging immers terug naar Aqua Lodge om haar spullen te pakken want op 13u zou ons vliegtuig richting Dar es Salam vertrekken.
Maar Tanzania zou Tanzania niet zijn, mocht dat toch weer niet een beetje anders gelopen zijn. Het probleem: ‘Technical problems, waiting for engineer’. Een engineer die dus van Dar es Salam moest komen om het enige vliegtuig tussen Dar es Salam en Kigoma te repareren… Beetje domme situatie: ’s ochtends van iedereen afscheid genomen en dan loop je daar nog rond als iedereen in de namiddag van school terugkeert. ’t Is misschien wel de schuld van de Bangwe- broeders, want die hebben aan God gevraagd om Marieke nog wat langer te laten blijven. Ook haar gasten vonden het niet erg: ‘kesho kesho kesho…’ Voor hen liefst niet morgen, niet overmorgen en ook niet de dag erna.
Ook mijn afscheid in Maendeleo was over meerdere dagen gespreid. Om te beginnen ging ik met de kinderen naar Bangwe beach, een soort openlucht- disco aan het strand. Maendeleo heeft nogal een speech- cultuur. Dus terwijl we daar zaten kwamen de jongeren van mijn team en de kinderen allemaal één voor één in het midden een bedankwoordje zeggen. Het was dan wel nog niet de dag van mijn vertrek, toch vond ik dit het meest ontroerende moment.
De volgende dag had ik een afscheid gepland voor heel Maendeleo. Ik zou dagaa kopen – gedroogde visjes die iedereen van Maendeleo behalve ikzelf heel lekker vindt. Maar er was een budgettair probleem: geen geld voor frisdrank en dus ook geen geld voor mijn afscheidsfeestje. Dan maar zelf frisdrank gekocht en ‘dagaa voor iedereen’ veranderd in ‘ananas voor iedereen’. Want geen denken aan dat ik geen afscheidsfeest zou krijgen!
Het feestje ging van start met de gebruikelijke speeches, deze keer van de broeders. Daarna moest ik in het midden gaan zitten en werd ik door iedereen ‘gezegend’ met een religieus lied. Vervolgens hebben alle groepen van Maendeleo (de kinderen, de jongeren, de broeders) om de beurt een klein optreden gegeven. Er was geen muziekinstallatie of niets, maar een feestje werd het!
Toen de kinderen gingen slapen, zetten wij het feestje verder in de discotheek. Ik ging met 7 vrienden van Maendeleo, Marieke en Linde kwamen af met een aantal broeders. Het werd een memorabele avond want alle drie hadden we touche: de meisjes elk van een broeder, ik van de oudere zus van één van de Bangwe- gasten. Bepaal zelf maar wat het meest fout is. De volgende dag bleek dat veel broeders die avond stilletjes weggeslopen waren. Ze hadden niet verwacht zoveel Maendeleo jongeren te zien, en ze willen niet graag dat er geroddeld wordt over hun geheime uitgaansleven.
De Maendeleo bewoners waren niet de enigen waarvan ik afscheid moest nemen. Ik ben nog met mijn leerlingen van de cursus Engels op café geweest en zij brachten ananas mee als geschenk.
Op Lake Tanganyika hadden ze met alle leerkrachten samen gelegd om een cadeau voor me te kopen. Bertha, mijn favoriete collega, vond het jammer dat ze geen computer heeft en dus niet kan mailen. ‘But maybe we can be pineapple friends’ zei ze dan. Ze bedoelde ‘penpals’ maar nadat we bijkwamen van het lachen hebben we toch gezegd: ‘vanaf nu zijn wij pineapple friends!’. De andere leerkrachten en de directeur hebben me de opdracht gegeven om veel groeten te doen aan mijn vader, mijn moeder en mijn broer. De leerlingen op hun beurt wilden allemaal heel graag mee naar België. Ik heb gezegd dat ze heel erg welkom zijn.
De laatste dagen heb ik met de Maendeleo- kinderen veel op hun kamer gezeten. Nu de nieuwe slaapzaal klaar is, hebben ze eindelijk hun eigen plekje waar ze graag rondhangen. Uit de verhuis is nog iets anders gegroeid: De jongeren zijn nu begonnen met ‘interdormitoral football competition’. Er zijn nu immers 2 jongeren- kamers. De helft is moeten verhuizen om plaats te maken voor de kinderen. Hun nieuwe kamer is helaas niet zo comfortabel als de echte slaapzalen, waardoor die de bijnaam ‘Guantanamo’ kreeg. De andere kamer noemen ze ‘Mwaka hill’, de naam van een luxehotel in Kigoma.
Toen het echte afscheid naderde, hebben de kinderen collectief beslist om te spijbelen om mij te vergezellen naar de luchthaven. Ik ging toch maar eens vragen aan de superiors of dat nu eigenlijk wel mocht. Het antwoord: ‘No problem! They will never accept to go to school on the day you leave.’ Oké, ik dus een busje geregeld zodat iedereen mee kon. Jammer genoeg is het plan in het water gevallen toen bleek dat de vlucht gecancelled was. De volgende dag was het afscheid helaas minder ideaal: een snelle knuffel bij het ontbijt terwijl iedereen druk bezig was zich klaar te maken voor school. Bovendien was het aan het stortregenen zoals het in geen maanden had gedaan. We zijn dus vertrokken met de boodschap: ‘Don’t be too surprised if our flight is cancelled again and we are back this afternoon’. Het was pas toen het vliegtuig van de grond kwam dat het echt doordrong: het zit er op. Mbongo wordt weer mzungu.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten