Afscheid van Kigoma was gelukkig nog geen afscheid van Tanzania. Vorige week hadden Marieke en ikzelf eigenlijk helemaal geen zin om nog een weekje op reis te gaan. Achteraf bekeken was het toch een goed idee, anders zou ons afscheid te plots en te snel gekomen zijn. Nu hebben we een week de tijd gehad om onze terugkomst rustig voor te bereiden en ons avontuur na te bespreken met elkaar.
Dar es Salam hebben we wat aan ons voorbij laten gaan, we hebben onze vrije dagen vooral gespendeerd op het sprookjesachtige eiland Zanzibar. De reis naar het eiland ging met een grote speedboot. Er was die morgen een storm op zee waardoor we nogal door elkaar geklutst werden. Marieke’s maag was daar niet zo blij mee, ze heeft dan ook niet zo erg genoten van ons boottochtje.
Eenmaal terug vaste grond onder de voeten ging het gelukkig al beter. Op Zanzibar aankomen is als arriveren in een andere wereld. De stad Stone town ademt een hele Arabische sfeer, Aladins en vliegende tapijten zouden er niet misstaan. Het is wel een doolhof. Op weg naar onze lodge zijn we meer dan eens verloren gelopen. En ook heel toeristisch. Het ging er voortdurend van ‘Jambo’ of ‘Hakuna matata’. Zogenaamd typische swahili uitdrukkingen die we in Kigoma niet of nauwelijks hoorden. Ze keken nogal raar op ginder als wij iets in het Swahili vroegen of antwoordden.
Op Zanzibar hebben we ook al mogen ervaren wat een omgekeerde cultuurshock is. Er is werkelijk niets dat je ginder niet kan vinden. We hebben er dan maar van geprofiteerd: seafood barbecue, Italiaans roomijs, cocktails, pannenkoek met banaan een nuttella,… Ja ’t valt wellicht op dat we het eten nog het meest gemist hebben.
Na ons bezoek aan Stone town gingen we 2 dagen naar Kendwa, Noord Zanzibar. De regio is bekend voor back packers, maar buiten het feit dat we in een slaapzaal sliepen, voelde het toch aan als een luxevakantie. Ontbijten met zicht op de groenblauwe oceaan, een cocktail drinken op een ligbed op het kalkwitte strand, de keuze hebben tussen pizza’s, visschotels, sushigerechten en barbecue,… Eén ding is zeker: luxe en decadentie wennen snel. Al zeiden we soms toch tegen elkaar: ‘Onze gasten moesten ons hier eens zien zitten…’. Als je beseft dat het buffet van een budgethotel beter is dan het kerstmaal van Maendeleo, is dat toch een beetje triest.
Maar we hebben niet nagelaten ervan te genieten. We zijn nog op boottocht geweest met een dhow –een traditionele zeilboot- en we hebben gesnorkeld tussen koraalriffen en tropische vissen. Echt prachtig om te zien. We zijn wel verrast geweest door de zon. Zanzibar is nog véél heter dan Kigoma. Marieke ziet nu niet rood als een kreeft maar als kreeft met tomatensaus. Het contrast in temperatuur met België zal niet op te lachen zijn!
De laatste avond in Kendwa zijn we naar een beachparty geweest. ’t Was echt ideaal: een mix van Europese en Amerikaanse dance muziek met onze favoriete Bongo hits. Buiten de toeristen waren er ook een hoop Afrikanen aanwezig die bijna aan het vechten waren om de aandacht van de blanke meisjes. Ook een paar dikke oude Italiaanse vrouwen stonden op de dansvloer met jonge Maasai- mannen. Al betwijfelen wij of hun gezelschap gratis was…
Nog een grappige anekdote: in Kendwa kwamen we een groep van op één na allemaal blonde Hollandse meisjes tegen. Een paar ervan herkenden we van in Kigoma. Het waren blijkbaar allemaal verpleegsters in opleiding die ook vrijwilligerswerk hadden gedaan in Kasulu- nabij Kigoma. Ongelofelijk toeval dat zij op exact hetzelfde moment naar Zanzibar reizen en exact hetzelfde strand uitkozen. Toen we terug in Stone town waren, waren zij daar ook… in dezelfde lodge als ons en nauwelijks een uurtje later in hetzelfde restaurant als het onze. ’t Is te hopen dat ze straks niet op ons vliegtuig zitten anders wordt het echt wel creepy…
Na nog een dag rondkuieren in Stone Town, wat last minute souvenir shopping en een bezoekje aan de voormalige slavenmarkt zijn we vanmorgen teruggekeerd naar Dar. Nu wachten we bij de broeders ons vertrek af. Als alles goed loopt landen we morgenvroeg in Zaventem. Ons Afrika avontuur is dan helemaal afgelopen. En samen met onze reis zal ook deze blog tot het verleden behoren. Nu is het helemaal een ‘kumbukumbu’: een herinnering aan wat is geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten