Ik ben mbongo!

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/Januari#

Het is gelukt. Na 4 maanden in Afrika ben ik door de kinderen officieel uitgeroepen tot ‘mbongo’, wat slang language is voor ‘Tanzaniaan’. De aanleiding: er is hier een paar weken geleden een nieuwe mzungu komen wonen, een broeder uit Polen. De kinderen noemen hem ‘popo’ (vleermuis) want hij is nogal goed voorzien van oren. Toen hij aankwam maakte eentje de opmerking: ‘Nu ben jij niet meer de enige Mzungu’. Waarop een andere: ‘Hij is geen Mzungu meer. Nu is hij Mbongo’. Sindsdien wordt ik geregeld aangesproken als ‘Mbongo’, een bijnaam waar ik trots op ben.

Het schooljaar is hier ondertussen terug begonnen. In Tanzania loopt dit gelijk met het gewone jaar, dus startte ik met een nieuwe klas en schoven de anderen allemaal een jaartje op. De opstart ging nogal op het gemak. De eerste dag hebben we vooral zitten bijpraten met de leerkrachten, de tweede dag was ik de eerste die weer ging lesgeven en de derde dag was al een vrije dag wegens de Zanzibar Onafhankelijkheidsdag. Er moest trouwens ook nog vergaderd worden over welke leerkracht welk vak in welke klas ging geven, 2 dagen na het begin van het schooljaar.
Ikzelf kan maar voor 2 weken meer terugkeren. Ze hebben me al gevraagd of ik mijn vertrek niet kan uitstellen want nu vallen ze zonder leerkracht Engels. Immers, de enige 2 leerkrachten buiten mezelf die fatsoenlijk Engels spreken vertrekken ook. Ze hebben een extra opleiding gevolgd en ga nu in het secundair lesgeven… Probleem! Ik heb gezegd dat ik niet eeuwig voor niks kan werken. ‘We will give you money’ was het antwoord. Mooi compliment, maar toch niet zo’n aanlokkelijk aanbod als je de loonbrief van een Tanzaniaanse leerkracht bekijkt.
Ook de leerlingen willen nog niet dat ik wegga. Een paar kinderen van het 4e hebben me gevraagd of ik geen andere blanke leerkracht kan sturen. Een Chinees of een Arabier was ook goed. Zolang het maar geen doodgewone Afrikaan is dus.

Met nog 2 laatste huisbezoeken legde ik ondertussen de laatste hand aan mijn project. Tijdens die bezoeken kwam ik soms bijzondere situaties tegen. Zo was ik vorige week te gast bij de oudere zus van één van mijn kinderen. Ze was zo blij dat we speciaal naar de village gekomen waren om haar te bezoeken dat ze me per se een cadeau wilde geven. Ze is dan maar in haar tuin een haan gaan vangen. Een haan: dat is dus vlees en vlees is hier heel kostbaar. Om dit van een arme familie te krijgen is dus een heel gul gebaar. Wij dus met een haan in de bus terug naar huis. Mijn eerste gedacht was: we laten de haan vrij. Op Maendeleo lopen er heel wat kippen rond en een haan kan voor kuikentjes zorgen. Toen ik de volgende ochtend veel te vroeg gewekt werd door het kraaien van diezelfde haan ben ik van gedacht veranderd. Hij moest dood. Onder het motto ‘We doen eens een andere kookactiviteit als fruitsla maken’ ging zijn kop eraf. Gelukkig zijn de kinderen heel bedreven in het slachten en klaarmaken van beesten. Mijn hulp bleef beperkt tot het uittrekken van pluimen. Omdat we het vlees verdeeld hebben onder alle kinderen, kreeg iedereen ongeveer 1,5 hap kippenvlees tijdens het avondeten. Wel hebben ze alles opgegeten wat ook maar enigszins eetbaar te noemen is. Onze haan is dus niet voor niets gestorven.

Op dit moment gaat het niet zo goed met 5 van de kinderen hier. Het is hun eigen schuld: ze wilden allemaal per sé een besnijdenis. In plaats van naar het hospitaal zijn ze naar het vissersdorp Katonga gegaan want daar kan je goedkoop laten besnijden. Ondertussen lopen ze hier al bijna twee weken rond in een kanga’s (doeken die door de vrouwen hier als rok of als hoofddoek gedragen worden). ’t Is schoon om te zien.

Ook met mij ging het afgelopen week niet zo goed. De reden: de nieuwe kinderkamer. Met diverse budgetten die ik verzameld en gekregen heb, heb ik 6 nieuwe stapelbedden voor de kinderen gekocht. De timmerman ging die binnen de week afkrijgen. Maar een week duurt hier blijkbaar langer als 7 dagen. Twee keer ben ik mogen teruggaan om hem aan het werk te zetten. Op de duur zijn er 3 jongeren van Maendeleo hem gaan helpen en we hebben de bedden dan nog zelf mogen vernissen ook. Maar goed, ondertussen zijn ze af.
Helaas heeft het nog even geduurd voordat we de kamer in gebruik konden nemen wegens een gebrek aan matrassen. We hadden nochtans een budget om deze te kopen, gekregen van onze Spaanse vriendin. Toen ik achter dat budget ging informeren, kwam ik te weten dat het gebruikt is om matrassen te kopen voor een groep vrijwilligers die hier 2 weken zouden verblijven. Geheel tegen mijn normale doen in, heb ik me eens flink kwaad gemaakt op degene die het budget in handen had. Die beloofde me dat hij andere matrassen zou brengen. 2 weken later was hier nog steeds geen matras te bespeuren. We hebben uiteindelijk moeten wachten totdat de bezoekers weer vertrokken waren en dan zijn we de matrassen gaan halen. Maar het zijn er te weinig, een deel van het budget is foetsie, zogezegd door de ‘exchange rate’. Maar het gaat wel om veel geld, ze zijn nog niet van mij af wat deze zaak betreft!
Gelukkig vonden de kinderen het zelf niet zodanig erg om te wachten. Ze vonden mijn uitleg zelfs heel grappig: ‘fundi seremala ni mpumbavu!’- ‘de timmerman is een idioot’ en ‘Brother B. ni mwizi!’ – Broeder B. (de financieel verantwoordelijke) is een dief!

Onze tijd hier in Kigoma zit er bijna op. Nog een week en dan nemen we het vliegtuig naar Dar es Salaam. We hebben dan nog een paar dagen de tijd om deze stad en het eiland Zanzibar te bezoeken.
Benieuwd wat dat gaat geven als we terug zijn. ‘t Is maar te hopen dat we thuis niet teveel op z’n Swahilisch – lees ‘onbeleefd’- gaan communiceren. In Tanzania mag je naar hartenlust commanderen en je mag alle alstubliefts en dankjewels achterwege laten. Iemand vriendelijk begroeten is zowat de enige vereiste. Stel je voor, een gesprek in de winkel: “Hallo! - Hallo, welkom - Geef mij één brood, koekjes en 2 flessen water. - Geef mij geld - Tot ziens.” Sarah was hier ook al goed in op reis. Komt ze de kamer binnen: ‘Hallo, shampoo en zeep!’ Gelijk een echte Afrikaanse.

Toch doen we jullie voor een laatste keer vriendelijk de groeten uit Kigoma. Tot de volgende!