Kumbikumbi

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/November#

Het aards paradijs bestaat. En wij hebben het gevonden. Het heet Jacobson’s beach en het ligt in Kigoma, vlakbij het vissersdorp Katonga. Stel je voor: je wandelt eerst door een stukje tropisch bos, dan kom je op een wit strand terecht waar je je nestelt in de schaduw van een palmboom of van een strooien hutje. Je zit daar wat te lezen terwijl er een paar tropische vlinders voorbij komen gefladderd. En als je een stuk fruit of koekjes uithaalt, krijg je bezoek van kleine aapjes. Je neemt een frisse duik vanaf de rotsen in het glasheldere water. En met een beetje chance kom je nog iemand tegen die je een duikbril en een snorkel leent zodat je tussen de vissen kan zwemmen, precies of je zwemt in een Aquarium.
Eigenlijk hadden we het kunnen weten. Ik citeer even mijn Inside Guide: Het Tanganyikameer is het grootste zoetwatermeer ter wereld. Ook is het, met diepten van bijna 1500 m, het op één na diepste meer, en buiten dat nog ongelofelijk mooi ook. Langs de Tanzaniaanse oever, die wordt omzoomd door de westelijke steilte van de Rift Valley, liggen lange zandstranden, rustieke vissersdorpen en stroken oude bossen waar talloze vogels en apen leven. Het zeegroene water- naar men zegt het minst vervuilde ter wereld- is zo helder dat u tot aan uw kin het water in kunt lopen en nog steeds uw tenen kunt zien. Er leven naar schatting 1000, veelal inheemse, soorten vis in het meer. Er zijn landen die om minder een toeristenindustrie op poten hebben gezet, en toch wordt dit prachtige deel van Tanzania maar weinig bezocht.
Dat laatste hebben we ons ook al afgevraagd: Waarom proberen ze hier niet meer geld te slaan uit het toerisme? Langs de andere kant: misschien verklaart de afwezigheid van massatoerisme wel dat er nog zulke plekjes bestaan…

Marieke en ik zijn ondertussen de grens met Burundi eens over geweest. De reden: we moesten een nieuw visum hebben. Dat van ons was na 2,5 maand bijna verlopen. Normaal gezien kost een nieuw visum kopen een stuk of 140 dollar, maar de broeders hadden een beter idee. “Waarom gaan we niet gewoon de grens met Burundi over? We zeggen tegen de douaniers dat jullie in Bujumbura het vliegtuig terug naar België nemen. Dan hangen we een halve dag rond in Burundi, keren we terug en vertellen tegen diezelfde douaniers dat de reis afgelast is en dat we terug naar Kigoma moeten voor toch wel 3 maanden om onze terugreis opnieuw te organiseren.” Ja, doen we! Vreemd genoeg heeft het allemaal gewerkt. Dat hebben we vooral te danken aan onze reisgezel Samson, een man met een ongelofelijk talent om zich uit allerlei situaties uit te lullen. Zijn geheim: ‘good relationships’. Daarnaast hebben het feit dat we de schoonmoeder van een douanier een lift gaven naar Kigoma, en natuurlijk onze dollars, waarschijnlijk ook geholpen.
Het uitstapje naar Burundi was toch geen plezierreis. Tijd om naar Bujumbura te rijden, hadden we niet. We zijn daarom gaan eten in een klein dorp waar ze duidelijk niet vaak blanken te zien krijgen. Echt plezant: mensen die hun pas vertragen en in bosjes rond je blijven staan om je eens op ’t gemak van boven tot onder en van onder tot boven te bekijken. Het wereldrecord staren is die dag vast en zeker verbroken.
Gelukkig was het op zich wel een hele mooie rit. We reden door prachtige groene bergen, en zelfs door naaldbossen die ons heel hard aan de Ardennen deden denken.

Deze week kregen we hoog bezoek in Kigoma: Broeder Stan is hier, de regional superior. Het heeft wel iets teweeggebracht hier: plots hangen er gordijnen in de eetzaal, de riolering in Maendeleo wordt ineens vernieuwd, alle broeders beginnen plots naar de kerk te gaan,…
Voor Marieke en Sarah’s project is het een goeie zaak dat hij hier is: kunnen ze eindelijk eens een aantal belangrijke beslissingen nemen. Het project is wel nogal overhoop gegooid. Nu is het plan als volgt: ze gaan de Doven onderbrengen in verschillende stageplaatsen: De mannen bij houtbewerkers, de vrouwen bij naaisters. De bedoeling is dat ze daar in opleiding gaan en later hun eigen handel kunnen opstarten. Ondertussen gaan de lessen gebarentaal gewoon door. Via mond aan mond- reclame (voor zover je die uitdrukking al kan gebruiken voor Doven) zijn er ondertussen nog heel wat mensen bijgekomen. En ze komen graag. Soms blijven ze zolang plakken na de les dat ze bijna naar huis gestuurd moeten worden…

In Maendeleo gaat alles z’n gangetje. Het is tof dat mijn Swahili stilaan het niveau bereikt om echt gesprekken met inhoud te kunnen voeren. Een paar dagen geleden had ik het met een paar jongens van Maendeleo over ‘de meiskes’. Uiteraard zagen ze een blonde Belgische (zoals Sarah) wel zitten. Gelukkig bleef het hier niet bij: uiteindelijk kwamen ze zelf tot de conclusie dat ze beter een condoom gebruiken want het is beter om eerst na te denken over hoeveel kinderen je wil zodat je zeker bent dat je ook de middelen hebt om voor hen te zorgen. Dat vind ik nu nog eens een pedagogisch verantwoord gesprek. Daarnaast hebben ze ook heel wat vragen gesteld over mijn familie en over België. Hilarische inbreng van S., een jongen met een verstandelijke beperking: ‘De blanken, gaan die ook dood’?

Om mee af te sluiten, nog iets over de culinaire gewoontes hier in Tanzania. Vorig weekend zijn hier en masse vliegende termieten uitgevlogen van een centimeter of 2 groot. Ze noemen het ‘kumbikumbi’. Overal op straat liepen er kinderen rond om de beestjes te vangen. Op Maendeleo zag ik waarom: als je de vleugels uittrekt en de beestjes bakt met een beetje zout, dan heb je een echte delicatesse. Echt proper zag het er niet uit, maar ja: het kan zeker geen kwaad als de kinderen eens wat eiwitten binnenkrijgen.

Aan allen die gaan eten: eet smakelijk. En tot de volgende keer!