10 benen en 1 arm

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/MwanzaSerengetiEnNgorogoro#

We hebben er een fantastische week vakantie op zitten. Vorige week donderdag vertrokken we met de bus naar de stad Mwanza, een busreis van de hele dag. Ze hadden ons een Chinese busmaatschappij aangeraden, want de Chinezen zijn betrouwbaar. Het was een busreis van een hele dag, maar afgezien van het feit dat de bus water lekte en ze dat onderweg dus voortdurend moesten aanvullen, ging alles goed.
In Mwanza belden we naar onze contactpersoon Antony, die ons naar onze lodge bracht. De naam van de lodge was ‘Mguu kumi’ wat zoveel betekent als ‘Tien benen’. Vreemde naam, maar de lodge zelf was dik in orde. We hadden er zelfs een douche met warm water, de eerste keer dat we dat hier tegenkomen!
Na een nachtje slapen en een goed ontbijt gingen we de stad verkennen. Zonder dat wij het gevraagd hadden, had Antony het plan opgevat om ons de hele dag rond te rijden en door de stad te gidsen. Hij had zijn broer Deo meegebracht omdat die goed Engels kan. Als je blank bent gaan ze er hier nogal rap vanuit dat je hulpeloos bent en dat je gevaar loopt. Nu, het kwam wel goed uit want Mwanza is groot en we zochten een plaats waar we een Safaritour konden boeken.
Eerst stapten we binnen bij een maatschappij die safari’s met overnachting in een lodge organiseert, maar daar vielen we toch wel van onze stoel van de prijs. Vervolgens kwamen we terecht bij een dikke Indiër die safari’s organiseert met overnachting in een tent. Die heeft ons een safari aangeboden voor een goeie prijs. ’t Zag er wel nogal louche uit. Zijn kantoor was in een garage en we moesten alles cash betalen. Maar hij was wel vriendelijk. We mochten zijn privé- chauffeur ‘lenen’ om ons naar de bank en naar onze lodge te rijden om geld te gaan halen.
Rond de middag was alles eindelijk geregeld en hadden we nog tijd om de stad te verkennen. We hadden al snel door dat Mwanza héél anders is als Kigoma. ’t Is eigenlijk een stad waar je perfect als Westerling kan leven. Je hebt supermarkten, klerenwinkels, appartementen, wasmachines, café’s en discotheken,… ’t Was nogal overrompelend, we zijn dat niet meer gewoon. Gelukkig waren er ook nog rustige plekjes, zoals de Bismarck Rock. Daar hadden we een prachtig zicht over het Victoria meer.

De volgende ochtend stonden we paraat aan onze lodge om op Safari te vertrekken. We werden opgehaald door onze chauffeur en gids Sham en onze kok voor onderweg Chris. Het duurde nog 2 uur voor we aan de poorten van de Serengeti waren, maar we werden al meteen verwelkomd door kleine aapjes. Eenmaal binnen in het park werden we omgeven door antilope’s, gnoe’s en zebra’s. Het duurde wat langer om de olifanten en giraffen te vinden. Picknicken deden we in het gezelschap van een grote makaak die zat te wachten op wat etensrestjes. Normaal mag je de dieren niet voederen maar als er toevallig nu een stuk brood of appel op de grond valt, dan kunnen wij daar toch echt niet aan doen.
Tegen de avond kwamen we aan op onze campingplaats. Toen we daar even naar het toilet gingen kwamen we een giraf tegen die even langs kwam wandelen. Hij stopte daar om te plassen en een giraf die plast, dat duurt blijkbaar minuten lang. Wij hadden dus rustig de tijd om even bij de giraf te poseren voor een foto. Zo dichtbij kan je ze zelfs in de zoo niet zien!
’s Avonds werden we verrast door het eten van Chris. We begonnen met soep, gevolgd door spaghetti. Tijdens de rest van de safari kregen we nog o.a. pannenkoeken, quiche, omelet en veel groenten. Echt zalig om nog eens fatsoenlijk te eten! Vreemd genoeg kwamen we Chris tegen in de keuken terwijl hij voor zichzelf ugali met bonen aan het maken was. Waarom hij zelf niet meeat van al dat lekkers? ‘It’s food for wazungu’.
De tweede dag van de safari hadden we echt chance. Zelfs onze gids was onder de indruk. Volgens hem hebben sommige mensen een safari van 10 dagen nodig om alle beesten te zien die wij gezien hebben. We zagen een olifantenfamilie, een panter met haar twee kleintjes, een jachtluipaard, een migratie van gnoe’s,… Vooral met de leeuwen hadden we geluk. Op een gegeven moment konden we ergens stoppen want er lag een leeuwin te slapen op de weg. Daar zaten we dan foto’s te trekken vanuit het raampje, met die leeuwin nog geen meter van ons verwijderd. Of dat niet gevaarlijk was? ‘No, she doesn’t care’.
De Serengeti was al overdonderend mooi, maar de Ngorogorokrater overtrof nog alles wat we al gezien hadden. Neem maar uw lijstje van ‘Dingen die ik ooit in mijn leven gedaan moet hebben’ en schrijf op: een bezoek aan Ngorogoro. ’t Is niet voor niets één van de 7 wereldwonderen. Marieke vond het ‘keskift’ en Sarah begon zelfs God te zien. Ik zou kunnen schrijven over de plas vol flamingo’s, over de oerwoudachtige bossen, over het uitzicht over de vallei,… Maar eigenlijk moet je het zelf zien want het valt met geen woorden te beschrijven en het pakt evenmin op foto.
Op onze camping werd het ’s nachts heel koud, met temperaturen dichtbij de 0 graden. We zijn dat echt niet meer gewoon, ’t is maanden geleden dat we nog een echt kou geleden hebben. Gelukkig maakte de prachtige zonsopgang veel goed en was er op de camping ook van alles te bleven. Hier kregen we bijv. bezoek van een olifant die uit de watertank kwam drinken en ’s nachts stond er een buffel te grazen achter onze tent.
Toen we terug vertrokken uit Ngorogoro en Serengeti was dat wel een beetje triest. Terug naar de bewoonde wereld, naar de drukte en chaos van een Afrikaanse grootstad.
De laatste dag voor onze terugreis hebben we nog in Mwanza doorgebracht. We zijn daar eens goed gaan shoppen, want we hadden met onze gidsen afgesproken om naar een dancing te gaan in Mwanza. En aangezien al onze kleren hier versleten zijn, moesten we dus iets nieuws vinden. ’s Avonds stonden we dus volledig in het nieuw te shaken in die club. ’t Was eens wat anders als Kibo in Kigoma: veel Westerse muziek en zelfs 90’s muziek! Gelukkig werd onze favoriete Swahili- hit ‘Mkono mmoja’ (één arm) ook nog gedraaid.
Na dit nachtje uit hadden we net genoeg tijd om onze spullen op te halen in de lodge en richting bus te vertrekken. De busrit was hels. Het is hier helaas de normaalste zaak van de wereld dat de bus ferm overboekt wordt en dat er een hoop mensen moet rechtstaan. Reken dan nog op hobbelige zandwegen en tel er nog een stuk of 5 buspannes bij midden in de brousse. En dat 19 uur lang aan een stuk. We waren superblij toen we eindelijk thuis aankwamen, in onze vertrouwde stad Kigoma.

Busy busy busy!

De Tanzanianen zijn meesters in het geven van vage antwoorden. Als je vraagt ‘What have you been doing today?’ krijg je altijd het antwoord ‘Ah, busy busy busy!’. Als ze niet ja of nee willen antwoorden, dan zeggen ze ‘bado’. Dit betekent zoiets als ‘nog niet’ of ‘misschien later eens’. Een gelijkaardig antwoord is ‘If God wishes’. Dat is ons al goed van pas gekomen.
“Can I have your Phone number?”
“If God wishes”

In Aqualoge is het ondertussen heel stil geworden. Katrin en Annelies zijn vertrokken om rond te reizen in Tanzania. Binnen 2 weken zijn ook Sarah en Wilfried weer weg. En ikzelf ben verhuisd. Ik woon nu in Maendeleo, bij de kinderen waarmee ik werk. Er is speciaal een broeder van kamer veranderd om mij een kamer met wc en douche te kunnen geven.
Marieke en Linde blijven wel in Aqualodge, maar ze hebben vorig weekend wel doorgebracht in Bangwe. Sinds Br. Stan hier geweest is, hebben ze een serieuze opdracht gekregen: de reorganisatie van Bangwe. Er moeten verantwoordelijkheden verdeeld worden, er moet een fatsoenlijk activiteitenprogramma komen,… Ze zijn erin gevlogen met een weekend lang activiteiten doen. Als teambuilding kan dat al wel tellen. Blijkbaar is het al goed meegevallen, want 2 nachten Bangwe werden 3 nachten Bangwe. Eigenlijk weet ik niet zeker of ze nu al terug zijn.

De kinderen van Maendeleo blijven me verbazen. Vorige keer vertelden we al over de termieten die ze hier opeten. Nu heb ik gemerkt dat ze nog andere methoden hebben om een beetje vlees aan hun menu toe te voegen. 1. Maak een katapult. 2. Schiet drie duiven uit de boom, 3: slachten en klaarmaken en 4: Eet smakelijk! Zo simpel kan dat zijn.
Mijn grootste frustratie in Maendeleo was altijd al de omstandigheden waarin de kinderen moesten slapen. Als ik daarover ging klagen bij de oversten kreeg ik altijd hetzelfde antwoord: ‘Je hebt gelijk maar er is geen geld om er iets aan te doen’. Je zou er bijna van in mirakels gaan geloven maar 2 weken geleden stond hier plots een rijke Spaanse vrouw. Ze is hoteluitbaatster op Mallorca en had wel wat centen op overschot. Maar ze wilde zelf zien waaraan ze die nuttig kon besteden. Eén bezoekje aan de kinderkamer volstond voor haar om een beslissing te nemen. Ze heeft nieuwe (echte!) matrassen gekocht voor hen. Zie, dat vind ik nu plezant.
Zelf heb ik de kinderen ook eens in de watten gelegd. We hebben hier Sinterklaas gevierd! Eerst heb ik het verhaal verteld. Ik heb er wel een draai aan gegeven, want de blanke man met zijn zwarte hulpjes, da’s toch een tikkeltje racistisch. Het werd dus het verhaal van Saint Nicolas en Saint Peter, die als team cadeautjes brengen naar alle brave kinderen die voor hun een tekening maken en hun schoen buiten zetten. Hier brachten Sint en Piet voor elk kind een pakje koekjes, een mango en Obama- kauwgom.

Het lesgeven zit er op ondertussen, want de kerstvakantie is hier al begonnen. De laatste week hebben we vooral examens verbeterd en resultaten geteld. Ik heb vorige weeks eens verteld dat ik nog een verjaardagscadeau zocht voor mijn moeder. De leraressen op school vonden het een bijzonder goed idee om een Afrikaanse jurk voor mijn moeder te laten maken. Het enige probleem waren de maten. We hebben ons dan maar gebaseerd op een foto en dan ben ik met 4 leraressen naar de kleermaker gegaan. Eén voor de lengte, één voor de heupen, één voor de borstomtrek en één die de prijs ging onderhandelen. Ondertussen is de jurk af, ik ben eens benieuwd of ze zal passen. Bij deze heb ik het cadeau dus al verklapt, maar ik vond het verhaal te grappig om niet op de blog te zetten.

Nu is het hoogtijd voor ons om eens vakantie te nemen. En deze keer echt. We hebben al een busreis geboekt. Donderdag vertrekken we naar Mwanza. Da’s de 2e grootse stad van Tanzania en naar ’t schijnt hebben ze er supermarkten! Vanuit Mwanza reizen we dan door naar de Serengeti en Ngorogoro, want het is hoogtijd dat we eens wat van die Afrikaanse wilde beesten zien. We zitten hier tenslotte in het land van de Lion King.

Kumbikumbi

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/November#

Het aards paradijs bestaat. En wij hebben het gevonden. Het heet Jacobson’s beach en het ligt in Kigoma, vlakbij het vissersdorp Katonga. Stel je voor: je wandelt eerst door een stukje tropisch bos, dan kom je op een wit strand terecht waar je je nestelt in de schaduw van een palmboom of van een strooien hutje. Je zit daar wat te lezen terwijl er een paar tropische vlinders voorbij komen gefladderd. En als je een stuk fruit of koekjes uithaalt, krijg je bezoek van kleine aapjes. Je neemt een frisse duik vanaf de rotsen in het glasheldere water. En met een beetje chance kom je nog iemand tegen die je een duikbril en een snorkel leent zodat je tussen de vissen kan zwemmen, precies of je zwemt in een Aquarium.
Eigenlijk hadden we het kunnen weten. Ik citeer even mijn Inside Guide: Het Tanganyikameer is het grootste zoetwatermeer ter wereld. Ook is het, met diepten van bijna 1500 m, het op één na diepste meer, en buiten dat nog ongelofelijk mooi ook. Langs de Tanzaniaanse oever, die wordt omzoomd door de westelijke steilte van de Rift Valley, liggen lange zandstranden, rustieke vissersdorpen en stroken oude bossen waar talloze vogels en apen leven. Het zeegroene water- naar men zegt het minst vervuilde ter wereld- is zo helder dat u tot aan uw kin het water in kunt lopen en nog steeds uw tenen kunt zien. Er leven naar schatting 1000, veelal inheemse, soorten vis in het meer. Er zijn landen die om minder een toeristenindustrie op poten hebben gezet, en toch wordt dit prachtige deel van Tanzania maar weinig bezocht.
Dat laatste hebben we ons ook al afgevraagd: Waarom proberen ze hier niet meer geld te slaan uit het toerisme? Langs de andere kant: misschien verklaart de afwezigheid van massatoerisme wel dat er nog zulke plekjes bestaan…

Marieke en ik zijn ondertussen de grens met Burundi eens over geweest. De reden: we moesten een nieuw visum hebben. Dat van ons was na 2,5 maand bijna verlopen. Normaal gezien kost een nieuw visum kopen een stuk of 140 dollar, maar de broeders hadden een beter idee. “Waarom gaan we niet gewoon de grens met Burundi over? We zeggen tegen de douaniers dat jullie in Bujumbura het vliegtuig terug naar België nemen. Dan hangen we een halve dag rond in Burundi, keren we terug en vertellen tegen diezelfde douaniers dat de reis afgelast is en dat we terug naar Kigoma moeten voor toch wel 3 maanden om onze terugreis opnieuw te organiseren.” Ja, doen we! Vreemd genoeg heeft het allemaal gewerkt. Dat hebben we vooral te danken aan onze reisgezel Samson, een man met een ongelofelijk talent om zich uit allerlei situaties uit te lullen. Zijn geheim: ‘good relationships’. Daarnaast hebben het feit dat we de schoonmoeder van een douanier een lift gaven naar Kigoma, en natuurlijk onze dollars, waarschijnlijk ook geholpen.
Het uitstapje naar Burundi was toch geen plezierreis. Tijd om naar Bujumbura te rijden, hadden we niet. We zijn daarom gaan eten in een klein dorp waar ze duidelijk niet vaak blanken te zien krijgen. Echt plezant: mensen die hun pas vertragen en in bosjes rond je blijven staan om je eens op ’t gemak van boven tot onder en van onder tot boven te bekijken. Het wereldrecord staren is die dag vast en zeker verbroken.
Gelukkig was het op zich wel een hele mooie rit. We reden door prachtige groene bergen, en zelfs door naaldbossen die ons heel hard aan de Ardennen deden denken.

Deze week kregen we hoog bezoek in Kigoma: Broeder Stan is hier, de regional superior. Het heeft wel iets teweeggebracht hier: plots hangen er gordijnen in de eetzaal, de riolering in Maendeleo wordt ineens vernieuwd, alle broeders beginnen plots naar de kerk te gaan,…
Voor Marieke en Sarah’s project is het een goeie zaak dat hij hier is: kunnen ze eindelijk eens een aantal belangrijke beslissingen nemen. Het project is wel nogal overhoop gegooid. Nu is het plan als volgt: ze gaan de Doven onderbrengen in verschillende stageplaatsen: De mannen bij houtbewerkers, de vrouwen bij naaisters. De bedoeling is dat ze daar in opleiding gaan en later hun eigen handel kunnen opstarten. Ondertussen gaan de lessen gebarentaal gewoon door. Via mond aan mond- reclame (voor zover je die uitdrukking al kan gebruiken voor Doven) zijn er ondertussen nog heel wat mensen bijgekomen. En ze komen graag. Soms blijven ze zolang plakken na de les dat ze bijna naar huis gestuurd moeten worden…

In Maendeleo gaat alles z’n gangetje. Het is tof dat mijn Swahili stilaan het niveau bereikt om echt gesprekken met inhoud te kunnen voeren. Een paar dagen geleden had ik het met een paar jongens van Maendeleo over ‘de meiskes’. Uiteraard zagen ze een blonde Belgische (zoals Sarah) wel zitten. Gelukkig bleef het hier niet bij: uiteindelijk kwamen ze zelf tot de conclusie dat ze beter een condoom gebruiken want het is beter om eerst na te denken over hoeveel kinderen je wil zodat je zeker bent dat je ook de middelen hebt om voor hen te zorgen. Dat vind ik nu nog eens een pedagogisch verantwoord gesprek. Daarnaast hebben ze ook heel wat vragen gesteld over mijn familie en over België. Hilarische inbreng van S., een jongen met een verstandelijke beperking: ‘De blanken, gaan die ook dood’?

Om mee af te sluiten, nog iets over de culinaire gewoontes hier in Tanzania. Vorig weekend zijn hier en masse vliegende termieten uitgevlogen van een centimeter of 2 groot. Ze noemen het ‘kumbikumbi’. Overal op straat liepen er kinderen rond om de beestjes te vangen. Op Maendeleo zag ik waarom: als je de vleugels uittrekt en de beestjes bakt met een beetje zout, dan heb je een echte delicatesse. Echt proper zag het er niet uit, maar ja: het kan zeker geen kwaad als de kinderen eens wat eiwitten binnenkrijgen.

Aan allen die gaan eten: eet smakelijk. En tot de volgende keer!

De blanken houden van kip met eieren

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/Oktober#

We moeten het toegeven: de sobere dagen zijn hier voorbij. Sinds we hier met 7 Belgen zitten, staat er elk weekend wel een restaurantbezoek op het programma. Dat hebben we te danken aan de nieuwelingen, want die hebben connecties bij upper- class Tanzania. Zo ontmoetten we Deo. Da’s eigenlijk een Burundees, maar hij heeft ook een hele resem Europese diploma’s. Hij heeft lange tijd in België gestudeerd, waardoor hij nu de dubbele nationaliteit bezit. Hij is zelfs een kennis van Vera Dua! Heel interessant trouwens om met een hoogopgeleide Afrikaan te spreken, dat geeft toch een hele nieuwe kijk op de Afrikaanse cultuur en politiek.
Even geleden leerden we hier ook Pius kennen, een student informatica aan de universiteit van Dodoma. Hij heeft ons onlangs uitgenodigd bij hem thuis. Tof om eens in een echt Tanzaniaans huishouden te zien. Pius is wel een heel gelovig gastje: overal posters van Jezus!

Marieke, Sarah en Wilfried zijn ondertussen goed van start gegaan met het Rumonge project voor de Doven van Kigoma en omstreken. Door bezoeken aan Doven in de dorpen hebben ze de boodschap verspreid dat er een nieuw werkatelier geopend zal worden. Voorlopig kunnen ze nog niet aan het werk omdat het pand nog opgeknapt moet worden, maar ze zijn al wel van start gegaan met gebarenlessen. Op die manier willen ze al een groepsgevoel opbouwen, de deelnemers leren kennen en de onderlinge communicatie verbeteren. Het is wel een heel gedoe met al die talen. We hadden al Engels, Frans en Swahili, komt daar nog eens Tanzaniaanse gebarentaal bij ook!

Afgelopen weekend zijn het hier verkiezingen geweest. Op zaterdag ging ik met mijn kinderen op uitstap in Kihinga, waar er een highschool is van de broeders (Newman College). Wij met z’n 24 in een daladala: best gezellig! Een paar van de kinderen zijn nogal fan van de president: met hun vlaggen en petjes liepen we er precies bij als een CCM- propagandateam. Achteraf hoorde ik dat de campagne op zaterdagavond 18u afgelopen is en dat het daarna verboden is om nog promotiemateriaal te dragen of te verspreiden. Chance dat we tegen dan al terug waren. Zaterdagavond hadden wij een avondje uit gepland, maar de broeders hebben ons dat afgeraden. Niet dat het echt onveilig was, maar ’t was volgens hen toch beter om de avond voor de verkiezingen thuis te blijven.
Achteraf gezien hadden we er toch meer van verwacht, de verkiezingen in Tanzania. In Ujiji zijn er wel wat relletjes geweest, maar voor de rest is hier in Kigoma alles bijna onopgemerkt voorbijgegaan. Ondertussen zijn de resultaten bekend: zoals verwacht dezelfde president, maar met een sterkere oppositie. En da’s toch altijd boeiend voor een democratie, zo denken wij.

Even tussendoor een weerbericht. In Tanzania is het nu regenseizoen. Dat geregen valt tot nu toe nog heel goed mee, we kunnen het aantal keren dat het hier geregend heeft sinds dat we er zijn nog altijd op twee handen tellen. Je ziet het wel aan de natuur, ’t is precies of het hier lente aan het worden is. Alles wordt groen, de bomen en planten beginnen te bloeien. Eigenlijk is het als een goeie Belgische zomer: veel zon met af en toe een regenachtige dag. Wij klagen niet over het regenseizoen… Veel Tanzanianen daarentegen doen hier bij de minste bewolking alsof het winter is. Dan zie je ze rondlopen op straat in dikke jassen, sommigen dragen zelfs mutsen! Dit terwijl wij hier warm genoeg hebben met een t-shirtje. Onze truien liggen nog steeds schoon vanonder in de valies…

Ondertussen is er bij de broeders gelukkig al wat meer stabiliteit. Ze hebben nog maar één keer een broeder verplaatst waarmee ik samenwerkte: Br. Bernard. Hij was op Maendeleo de leerkracht Engels van niveau 2, terwijl ik niveau 1 lesgeef. Op een dag kwamen ze ermee af: ‘From now on you’ll be on your own for the two classes’. Dat heb ik toch even schoon geweigerd. Ik geef hier al wel genoeg les voor iemand die eigenlijk geen echte leerkracht is. Gelukkig heb ik nu twee goeie partners gevonden in Katrin en Annelies. Zij nemen niveau 2 over voor de maand dat ze hier nog zijn, en dan zien we wel weer.
Ook op de lagere school ben ik nog steeds bezig. Als je daar de klas binnenstapt, staan de kinderen recht en brengen ze een groet aan de leerkracht. Ik moet daar dan ook op de juiste manier op antwoorden. Doordat hun Engelse uitspraak zo slecht is, heeft het een tijdje geduurd voordat ik volledig begreep wat ze zeggen, maar ’t gaat dus als volgt:
Leerlingen: Education is a mirror to the society (= de slogan van de school), good morning teacher!
Ik: Good morning children. How are you?
Leerlingen: We are fine. Thank you teacher. And how are you too?
Ik: I’m fine. Thank you. You can sit down now.
Leerlingen: We are sitting down, thank you sir.
En hierna kan de les dan van start gaan…

Tenslotte nog wat uitleg over de titel van dit blogbericht: Ze hebben hier een liedje à la ’10 kleine negertjes’, maar dan over de blanken. De kinderen van Maendeleo waren dat overlaatst aan het zingen. “Wazungu wanapenda kuku na mayai”, wat dus zoveel betekend als ‘de blanken houden van kip en eieren’. ’t Wil nu lukken dat onze favoriete snack hier ‘chipsy mayai’ (een omelet met patat) is en dat we elk weekend kip bestellen om eens vlees te eten. Het is dus nog waar ook!

Tot nu toe hebben we hier veel gewerkt voor onze stage en onze projecten. Binnenkort willen we ook wat tijd maken om eens de toerist uit te hangen. Tegen volgende keer hopelijk nieuws over Gombe, het Chimpansee- park in de buurt van Kigoma!

Met veel groeten uit Kigoma,

Alle wegen leiden naar Ujiji

Het is al even geleden dat er nog eens nieuws op onze blog is verschenen. Het zijn dan ook hectische weken geweest en we hebben deze keer véél te vertellen. Belangrijkste feit is dat deze blog voortaan niet meer enkel van Ruben en Marieke is maar ook van Sarah! Sarah is vrijdag in Kigoma aangekomen, hier volgt eerst een verslagje van haar reis…

Zondagavond 18 december: ik, Wilfried (slechthorende werknemer Emmaus) en Godwin (Dove Tanzaniaan) komen aan in Bujumbura in Burundi. Dit niet zonder tegenslag. Eén valies van Wilfried was niet meegekomen met de vlucht. We wendden ons naar de receptie, een klein houten bureautje met een zwarte dame achter, om de verloren, “achtergebleven” valies te registeren. We werden hartelijk ontvangen door Broeder Hippolyte, die ons met de auto naar het verblijf van de Broeders voerde en ons beloofde dat men woensdag meer zou weten over de valies. Het was oorspronkelijk de bedoeling om een nacht te blijven, en de volgende ochtend te vertrekken met de bus naar de grenspost Burundi-Tanzania. Wilfried stelde voor om te blijven logeren bij de broeders in Burundi tot en met woensdag. We waren net op tijd voor het avondeten. Na een gemeenschappelijk gebed kregen we rijst, bruine bonen, gekookte bananen, en een soort van stoverij, met veel te veel vet aan naar mijn goesting. Als dessert kregen we fruit, en je kan het al raden, koude bananen! Ik dacht bij mezelf, morgen zal het wel beter eten zijn. Aan tafel werd er Burundees, Frans of Engels gesproken. Van ons gedrieën was ik de enigste die perfect kan horen en kennis heb van het Frans of Engels. Godwin verstaat Engels, maar enkel geschreven natuurlijk. Hij kan zich wel verstaanbaar maken als hij Swahili spreekt, en de andere broeders goed articuleren. Aangezien alle broeders een conversatie wilden aangaan met ons had ik al begrepen dat ik niet alleen het Engels of Frans met een accent moest vertalen in gebarentaal voor Wilfried en Godwin, maar dat ik ook nog eens hun antwoorden moest vertalen naar het Engels of het Frans!, en dit voor de komende drie dagen. Dat was geen makkie. De volgende dagen was het eten zo goed als het zelfde, behalve het fruit werd gevarieerder dan bananen.. Om onze tijd te vullen de komende dagen, gidsten de broeders ons overal naartoe: naar een lagere school voor doven in de straat gelegen, naar het psychiatrisch centrum aan de overkant door de broeders opgericht, naar een school voor kinderen met een beperking, naar het centrum, naar de markt, naar de middelbare technische school in de buurt, zelfs naar hun eigen tuin, om alle groenten te leren kennen die ze kweken. Het enige dat in die drie dagen hetzelfde bleef, was het eten en het woord “mzungu” of “blanke!” dat ons toe geroepen werd door alle zwarten…
Na het horen van het slechte nieuws van Broeder Augustine, namelijk dat men de valies van Wilfried opnieuw was vergeten in Brussel, besloten we om toch door te reizen naar Kigoma met de verwachting dat een broeder de valies naar Kigoma zou brengen van zodra ze in Bujumbura toekwam met het volgende vliegtuig. De gevolgen van de verloren valies: Wilfried heeft al een lange baard;)
De vrijdagochtend begonnen we direct met een vergadering met de personen die betrokken zullen zijn in het Rumonge-project. We bespraken de voorbereidingen, de plannen, de komende vergaderingen met de Doven zelf. Het hoofdplan is een hout- alier op te richten waar een tiental Dove mannen meubels zullen leren maken. De vrouwen zullen wij leren breien en haken. Daarnaast zullen Wilfried en Godwin ze meer gebaren aanleren en zullen er sociale activiteiten plaatsvinden. Op het einde van de vergadering kregen we te horen dat we geld krijgen van een Belgische sponsor om gereedschap te kopen. We moesten wel zo snel mogelijk laten weten wat we er gaan mee kopen en voor welke prijs. Dus splitste het team zich op: Sarah, Wilfried en Godwin gingen de Doven bezoeken om hen uit te nodigen voor de vergadering. Broeder Hilarious, Marieke en Samson (jaja toffe namen) bespraken al het nodige gereedschap en gingen naar de markt om prijzen te vragen en te vergelijken.
Zaterdagochtend zette Sarah de huisbezoeken verder, terwijl Marieke naar Bangwe ging. Eén van de Bangwe- jongeren was deze week jarig. Om dat te vieren gingen we samen eten en mocht hij een muziekcassette kiezen. Niet dat hij heel spraakzaam was tijdens het etentje: de jongen werd volledig in beslag genomen door de mp3- speler van Linde, een speeltje dat hij best wel toepasselijk ‘mzungu- stuff noemde’ . Nadien toonde Marieke de markt aan Sarah, waar ze meteen een stof uitkozen om een Afrikaans kleed van te laten maken.

Ondertussen, nu dat Sarah en Wilfried er nog bijgekomen zijn, zitten we met 7 (!) Belgen in Aqualodge. Da’s toch een hele aanpassing, en niet in het minst voor de broeders. Niet alleen zijn de blanken nu in de meerderheid, ook zijn we naar een grotere ruimte moeten verhuizen om te eten.
In Aqualodge is er veel volk bijgekomen, maar ook in Maendeleo is er veel veranderd de laatste weken. Ze behandelen de broeders hier precies als postkaarten: ze sturen er een paar naar hier, een paar naar daar… Gelukkig hebben we er zelf ook een aantal nieuwe ontvangen. Het heeft wel gevolgen gehad voor mijn stage. Om mijn activiteitenprogramma voor de kinderen uit te voeren werk ik samen met een partner. Eerst werkte ik samen met Hubert 1, dan met Hubert 2 en nu gaven ze me een Norbert. Voor de verandering is het eens een echte Tanzaniaan in plaats van een Congolees. Samen zijn we terug begonnen met huisbezoeken aan de familie van de kinderen. Da’s echt wel heel boeiend: dan komen we op plaatsen waar gewone toeristen nooit zouden komen en worden we bovendien uitgenodigd bij mensen thuis, waardoor ik kan zien hoe de Tanzanianen in de dorpen leven. Vorige zondag zijn we trouwens op bezoek geweest in het huis van een nieuwe vriend van ons: Pius. Hij is de jongere broer van een collega- leerkracht van mij op de school, en we ontmoetten elkaar in de leraarskamer. Pius is een student informatica op de Universiteit van Dodoma. Zijn huis was dicht bij de luchthaven, in Ujiji. Achteraf pas is onze frank gevallen dat dit ook de plaats is voor het Ramonge project. Alle wegen leiden hier naar Ujiji!

Kibo Peak, place of the devil!

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/Oktober#

Deze week op onze blog: nieuwe foto’s! Van mij zijn het o.a. foto’s van uitstapjes naar het vissersdorp Kibirizi en naar het stadje Ujiji, gelegen aan de ‘golden beach’. Echt super om zo’n uitstappen te doen: ’t Is een leuke activiteit voor de kinderen en tegelijkertijd zijn zij onze gids: zo komen we op plaatsen die gewone toeristen normaal nooit te zien krijgen.

Marieke en ik zijn de afgelopen weken ook 2 keer naar een graduation party van de lagere school geweest. Eerst naar die van de Bangwe shule en dan die van de L. Tanganyika shule. Op beide feestjes werden we direct (en zeker ook ongevraagd) tot eregasten gemaakt. We moesten dan aan de tafel gaan zitten bij de headteacher en andere belangrijke mensen. De ceremonie zelf was wel de moeite: de leerlingen dansten en zongen op zelf gemaakte liedjes. We hebben ook elk op onze eigen school een cadeau mogen afgeven, want toevallig was er op elke school één leerling uit Bangwe/Maendeleo die nu de lagere school afgemaakt heeft. De overhandiging van de diploma’s was echt een hele show: dan komt de familie ook naar voren om ‘en plein publique’ de cadeau’s af te geven. Op L. Tanganyika was er bijv. een gast van een jaar van 15 of 16 die duidelijk uit een rijke familie kwam en letterlijk overstelpt werd door cadeau’s. Je vraagt je dan af hoeveel cadeau’s je eigenlijk verdient als je op je 15e pas de lagere school afmaakt…

Even tussendoor een grappig verhaal: vorige week zijn Marieke en ik met een paar vrienden en broeders van Maendeleo nog eens uitgeweest in Kibo, een discotheek. Toen ik dat de volgende maandag op school vertelde, werd het meteen gespreksonderwerp van de dag. Ik zei tegen mijn collega, Miss Betha, dat ze dan de volgende keer maar eens moest mee gaan. Waarop zij: ‘Eh eh, my husband won’t like’. En een andere collega, Miss Susan: ‘Kibo, place of the devil!’. Ze lagen wel plat van het lachten, dus ‘t is niet dat naar een discotheek gaan hier echt taboe is ofzo. Maar eenmaal je getrouwd bent, is het blijkbaar not done om daar nog een voet binnen te zetten. We verstaan ook wel waarom: in Kibo zijn de mensen echt heel Westers gekleed (lees: minder gekleed), en het is wel duidelijk dat ze er komen om iemand te versieren…

Dan nog wat belangrijk nieuws! Aqua Lodge zit sinds deze week helemaal vol, want Kigoma wordt precies overspoeld door nieuwe vrijwilligers, en dan allemaal uit België. Deze week verwelkomden we hier Linde, Annelies en Katrien. Vanaf nu gaan zij dus ook meespelen in onze avonturen. En later in oktober komen daar nog Sarah en Wilfried bij, 2 Belgen die komen om samen met Marieke een project voor de doven uit Kigoma op te starten. De Lodge gaat hier echt een soort Belgisch eiland in Tanzania zijn…

We introduceren deze keer ook een nieuwe rubriek op onze blog: Dingen Die We Voor De Eerste Keer Gezien Hebben In Kigoma…
- Japanse toeristen
- Aardbeienconfituur
- Een hond aan de leiband
- Een vrouw achter het stuur
- Melk in vloeibare vorm
De stad blijft ons dus verrassen! Langs de andere kant zijn er ook dingen die ze hier blijkbaar nog nooit gezien hebben. De kinderen van Bangwe vinden bijv. Marieke’s fluostiften bijzonder fascinerend. En bij mij hebben er eens een stuk of 10 kinderen stomverbaasd zitten toekijken hoe ik mijn lenzen in- en uithaal 

Wij leren hier nog elke dag bij over de cultuur. Zo mag je bijv. probleemloos zeggen dat iemand dik is, dat is niet beledigend. En vanaf 50 jaar beschouwen ze je hier als oude mensen. Dat laatste ontdekte ik toen ik een foto toonde van mijn ouders en broer aan mijn kinderen: ze noemden mijn ma en pa ‘wazee’, wat een Swahilisch woord is om respectvol over oude mensen te spreken  Momenteel is hier van alles te doen rond de verkiezingen. Je ziet overal posters en affiches van president Kikwete en zijn regerende partij CCM. Ook restaurants hangen vol met verkiezingsposters, en laatst kochten we zelfs een fles mineraalwater met een verkiezingsboodschap op. Eind oktober is het zover, dan trekken ze hier naar de stembus. We vragen ons af welk land eerst een regering zal hebben: België of Tanzania. Wij gokken alvast op het laatste.

Maisha Mema! (On the future!)

“We will terrorize the children”

Normaal gezien posten we elke dinsdag nieuw nieuws op onze blog, maar deze keer hebben we wat vertraging opgelopen door de schuld van de broeders. Ze zijn nl. vergeten de factuur voor internet te betalen, waardoor naar het schijnt àlle gemeenschappen van de broeders over heel Tanzania zonder internet zaten. Nu is het gelukkig weer in orde, tijd voor nieuwe verhalen!

Eerst wat nieuws over onze projecten: Marieke is in Bangwe volop bezig met Engelse lessen en het aanleren van tellen aan de kinderen. Dat vergt heel veel herhaling, maar sommigen hebben al veel vorderingen gemaakt.

Ik ben op Maendeleo iets begonnen rond hygiëne. De kamer van de kinderen is daar echt niet te doen! ‘Kamer’ is eigenlijk al een mooi woord. Eigenlijk slapen ze naast en boven een container waarin computermateriaal staat. Hun matrassen zijn van geel moes en hun kleren moeten ze maar ergens boven hun hoofd hangen. Eerst wist ik niet goed hoe te beginnen, maar nu hebben we tassen gekocht voor de kinderen zodat ze elk toch al iets hebben om hun eigen kleren en persoonlijke spullen in op te bergen. Ideetje van Br. Hubert (mijn partner die samen met mij instaat voor de kinderen): “We should terrorize the children by having them wash all their clothes first in order to get the bag”. Hubert is een Congolees, en zijn Engels is echt grappig!

Op school zijn we er ook allebei nogal goed ingesmeten. Dat wij eigenlijk geen leerkrachten zijn, hebben ze hier precies niet zo goed begrepen. Marieke is al een paar dagen vervangleerkracht geweest voor haar 100 kinderen, want de leerkracht had ‘malaria’.  En ik ben al gepromoveerd tot ‘mwalimu ya kiingereza’ voor het 4^e, 5^e en 6^e leerjaar omdat mijn Engels beter is dan dat van de leerkracht :p

Tenslotte zetten we nog een aantal leuke anekdotes op een rij…

We hebben deze week van de broeders een kokosnoot gekregen, geplukt van de palmbomen bij ons op het strand. Maar wij kregen dat natuurlijk niet open. Gelukkig hebben we hulp gehad. Br. Hubert klopt dat gewoon open op een steen en dan kwam ook Tatu (de poetsvrouw van Aqua Lodge) eraan met een machete. Ze had er precies ervaring mee, ik had al lang in mijn vingers  gehakt zoals zij die kokosnoot te lijf ging…

Als de mensen hier ziek zijn, denken ze precies meteen dat ze malaria hebben. Gelukkig gaat ‘malaria’ in de meeste gevallen na een dag wel over.

Marieke en ik moeten hier geregeld uitleggen dat we géén koppel zijn. Da’s blijkbaar moeilijk te begrijpen hier, dat een jongen en een meisje gewoon als vrienden samen op reis gaan. Volgens Reva, de kok, zouden we toch een heel schoon koppel zijn. ‘You should think about it’ aldus hem. Marieke krijgt hier ook vaak de vraag of ze getrouwd is, omdat ze ringen draagt.

Er is hier een Belgische broeder op bezoek geweest, Br. Romain. Hij heeft ons mee uit eten genomen ter ere van Sint-Vincentius, de patroonheilige van de Broeders van Liefde. Voor hij vertrok heeft hij een foto van zichzelf cadeau gedaan aan de broeders. Zo kunnen we elke dag bij het ontbijt nog eens aan hem denken…

Bangwe dient als kapper voor de hele buurt. Er komen elke dag wel 5 mensen langs die hun haar laten afscheren.

Op Maendeleo komt er geregeld een buurjongen over de vloer: Jackson. Hij staat hier bekend voor zijn moonwalk.

Maendeleo en Bangwe spelen elke dinsdag een voetbalmatch tegen elkaar. Tot nu toe heeft Bangwe elk van deze matchen al gewonnen. De uitleg van Br. Constatino: ‘In the Maendeleo- team everyone thinks he is a star’. Wij denken dat het eerder ligt aan Br. Isidore van Bangwe. Die neemt deze onze matchen enorm serieus en is elke dinsdag bezig met de tactiek en de juiste mensen op de juiste plaats te zetten.

Als Ruben met zijn gasten komt zwemmen in het meer bij Aqualodge, zijn er steeds meer kinderen die dringend naar het wc moeten. Onze zit- wc is voor hen ongekende luxe, want op Maendeleo hebben ze alleen maar Franse toiletten.

Vlakbij ons is er een gevangenis. De gevangenen lopen daar rond in een soort oranje pyjama. Vreemd is dat ze hier vrij rondlopen. Er zijn wel soldaten in de buurt, maar echt moeilijk om te ontsnappen kan dat niet zijn. Volgens de broeders willen ze gewoon niet weglopen omdat het leven in de gevangenis nog zo slecht niet is. (Met andere woorden: ze krijgen eten en een plaats om te slapen.)

En tenslotte nog iets over de scholen hier in Tanzania: ze zijn hier nogal fan van lijfstraffen. De leerkrachten staan hier nogal eens te zwieren met hun stok. Dat zijn dan meestal takken van een boom die door de leerlingen zelf tot een goeie zweep ‘bewerkt’ worden. Als ze bijv. niet goed luisteren of niet netjes genoeg schrijven, moeten ze hun handen voor zich uitsteken en dan krijgen ze daar een flinke mep op. De oudere leerlingen krijgen ook meppen op hun gat. Discipline is hier in de scholen dus al even belangrijk als de lessen zelf. Zeker in Lake Tanganyika gaan ze daar ver in: de leerlingen moeten elke ochtend de hele speelplaats vegen met zelfgemaakte bezempjes. Daarnaast dweilen ze ook elke dag de leraarskamer en het bureau van de directeur. En als alles proper is, verzamelen ze rond de grote mangoboom om het volkslied te zingen.

Tot zover onze verhaaltjes voor deze keer. Onze eerste maand in Tanzania is precies voorbij gevlogen. Benieuwd wat oktober ons zal brengen…

The power will come next time

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/September#5519449485185385458

'The power will come next time.' Dit waren de woorden waarmee de nachtwaker van Aqualodge ons kwam geruststellen nadat de elektriciteit nog maar eens was uitgevallen. Wat een geruststelling :p De laatste 2 dagen zitten we hier regelmatig wel eens zonder stroom, zonder internet, zonder water of allemaal samen. Vreemd genoeg maken we ons daar helemaal niet druk in hier, terwijl we thuis nogal zouden klagen en zagen...

Nu het internet wel weer werkt, doen we een poging om nog wat foto's te uploaden. Zo kunnen jullie de sfeer opsnuiven van de activiteiten die we resp. in Bangwe en in Maendeleo organiseren. De vakantiesfeer is hier nooit ver weg als we op uitstap gaan of naar het strand trekken. Echt supermooie dingen die we hier al gezien hebben!

Naast onze projecten in Bangwe/Maendeleo zijn Marieke en ik elk ondertussen nog een zij- projectje gestart. Vanaf nu zijn we allebei ook leerkracht :p. Marieke op de Bangwe shule en ik op de Lake Tanganyika shule. Vooral bij mij heeft het nogal wat ingehad om daar binnen te geraken. Ik was me gaan voorstellen bij de directeur, maar hij vond dat ik ook toestemming moest vragen aan de 'regional officer of education'. Ik dus met de daladala naar Ujiji (een gehucht van Kigoma) om mij ook daar voor te stellen, maar meneer kon mij niet ontvangen die dag. Ik dus de volgende dag terug naar Ujiji om daar eerst een uur te wachten, mezelf voor te stellen, een uur te wachten, mezelf nog eens voor te stellen aan iemand anders, nog 2 uur wachten en dan had ik uiteindelijk mijn brieven in de hand. Het was vooral moeilijk om uit te leggen dat ik in een school wilde werken terwijl ik geen leerkracht ben. Uiteindelijk zijn ze wel meegegaan in mijn plan en nu mag ik aan de slag als 'assistent- teacher' met als voornaamste taak ondersteuning bieden aan 'the slow learners'. Een soort van GON-begeleiding misschien :) Marieke doet ook zulk soort werk, door de leerkracht van de Bangwe- kinderen te ondersteunen. Die heeft het echt niet getroffen: een klas met 100 kinderen, waarvan dan nog 5 met een verstandelijke beperking... Op Lake Tanganyika valt het nog mee met 40 à 50 kinderen per klas.

Ten slotte nog iets over ons haar. Haar groeit en daarom moet het geknipt worden! Ik vertrouw de 'kinyozi's' (= herenkappers) hier niet zo, want alle gasten hebben hier superkort afgeschoren haar. Daarom heb ik de taak maar aan Marieke toevertrouwd. En het resultaat is gelukkig nog toonbaar :p. Ook Marieke gaat binnenkort met haar haar laten prutsen, want de kokkin van Bangwe wil graag vlechtjes in haar haar doen zoals veel vrouwen hier hebben... Hou die foto's dus maar in het oog!

Kwa heri! (tot ziens!)

Feesten op z'n Tanzaniaans

Voor alle moslims onder jullie: wij wensen jullie een goed einde van de ramadan en een tof suikerfeest! Hier is het namelijk de gewoonte dat de christenen en de moslims elkaars feesten vieren. En je kunt ze moeilijk ongelijk geven, elke reden voor een feestje is goed :). Zo zijn ook wij vorige vrijdag naar Bangwe Bangwe getrokken. Dat is een soort openlucht- discotheek op het strand. Het was eraan te zien dat het feest was: alle mensen waren gigantisch opgekleed. Stel je voor: meisjes met pruiken die aan hun haar vastgenaaid zijn, decolleté's terwijl ze hier niet de gewoonte hebben om bh's te dragen en super combinaties zoals een marcelleke + plastron of sokken in teenslippers. Maar we zitten hier nu wel de 'speciallekes' op te sommen, eigenlijk zag iedereen er mooi en kleurrijk uit. En het feest was rond 18u in de namiddag al goed op gang. In het begin van de avond hebben we gewoon wat gedronken bij de ondergaande zon, en daarna gingen we naar de partytent om wat te dansen. Maar we hadden nogal veel bekijks, want we waren de enige 2 aanwezige blanken. Staren dat ze deden, nie te doen! Normaal doen ze dat niet zo opvallend, maar veel jongeren hadden gedronken (iets wat ze hier niet gewend zijn) en de remmingen waren blijkbaar heel wat minder... We zijn dan maar vertrokken, want op de duur werd dat toch ongemakkelijk, precies of wij zijn supersterren :p

Dit weekend zijn we op zaterdagochtend de markt gaan verkennen. We waren eigenlijk op zoek naar spelmateriaal, maar dat was nogal moeilijk te vinden. Marieke heeft 10 stylo's gekocht, waarvan er nu nog 2 overblijven. Blijkbaar een kostbaar goed, hier in Kigoma!
We waren wat teleurgesteld doordat er weinig materiaal was, maar dat werd goedgemaakt toen we een winkeltje vonden waar ze Nutella verkopen! Die is hier wel decadent duur, zelfs naar onze normen. Daarom hebben we beslist dat we alleen zondagochtend een choco- ontbijt nemen.
Ook dit weekend hebben we onze was gedaan. Dat is hier allemaal met de hand. Dus: bad gevuld met koud water, waspoeder erin en wassen maar! Al die handwas heeft toch wel een hele tijd geduurd. Misschien gaan we volgende keer toch maar in op het voorstel van de Aqualodge- poetsvrouw om onze was te doen :)

Zaterdagavond stond er weer een feestje op het programma. Broeder Constantino nam ons mee naar een discotheek: Kibo Peak. Het feestje kwam er eerst nogal traag op gang omdat iedereen naar de miss Tanzania- verkiezing aan het kijken was op groot scherm. Maar later op de avond werd dat ruimschoots goedgemaakt. En die broeders, da's echt lachen! Wij snappen hier echt niet waarom die kiezen voor een religieus leven. Constatino stond daar de hele tijd te flirten en te dansen met de meisjes, en dan vooral met die ene die het kortste rokje droeg van heel de dansvloer.

De volgende ochtend was pijnlijk voor Marieke omdat ze om 9u naar de mis moest vertrekken want ze had afgesproken met collega's en kinderen van Bangwe. Ik heb de mis deze keer maar geskipt, en zonder schuldgevoel want al bij al zijn ze hier blijkbaar toch niet zo katholiek :) Zo zijn er keiveel mensen die te laat komen in de mis of vroeger vertrekken. Marieke kwam pas na 13u thuis want de mis had 3 uur geduurd, je zou voor minder gaan lopen he! En ze had zich ook nog eens voor de hele kerk moeten voorstellen...

Voordat jullie denken dat we hier alleen maar feesten, nog iets over onze projecten. Marieke wisselt in Bangwe af tussen een groepje jongeren met sociale problemen (sommige zijn weeskinderen, van andere kunnen de ouders niet voor hen zorgen door financiële problemen) en een groep kinderen met een matige tot zware verstandelijke beperking. Ze geeft o.a. Engelse les aan de 'socials' en verzint spelletjes op maat van de 'mentals'. Geen simpele job om hier een activiteitenprogramma te introduceren, want in feite zijn de kinderen gewend om een hele dag niets te doen of gewoon wat rond te lopen.
Ikzelf doe soortgelijke dingen in Maendeleo, maar dan met een groep kinderen van 11 tot 15 jaar die van straat geplukt zijn of ook niet bij hun ouders konden blijven uit armoede. De activiteiten die we doen zijn o.a. uitstapjes naar de geboortedorpen van de kinderen, zwemmen, Engels leren, film, muziek en dans,... Het is de bedoeling dat ik de kinderen zo goed leer kennen en zoveel mogelijk informatie verzamel over hun verleden, afkomst en wensen voor hun toekomst.

Soms maken we hier echt rare dingen mee. Volgend verhaal willen we jullie zeker vertellen... Gisterenavond kwam de nachtwaker van Aqualodge aankloppen bij ons. Hij kwam zeggen dat Br. Theophile hem de opdracht had gegeven om ons mee te nemen naar een winkel aan het vliegveld. Ik had tegen die broeder eens laten vallen dat het moeilijk was om spelmateriaal te vinden en blijkbaar was er aan het vliegveld ergens een speelgoedwinkel. Tenminste, dat dachten wij op te maken uit zijn verhaal. Er zou houten speelgoed zijn in de vorm van dieren en zo.
Dus wij vanmorgen met de daladala richting vliegveld, samen met de nachtwaker. Eenmaal daar aangekomen is er geen kat te zien want er landt maar één vliegtuig per dag in Kigoma. Hebben ze dan maar naar de shopkeeper gebeld totdat zij speciaal voor ons is afgekomen om haar winkel open te doen. Maar da's nog niet alles: haar winkel bleek dan gewoon een piepklein souvenierkraampje te zijn! Wij voelden ons toch wel verplicht om iets te kopen... Gelukkig had ze wel mooie dingen. Zo komt het dus dat we in onze 2e week al souvenirs gekocht hebben.

Tenslotte nog een paar weetjes over dingen die mensen zich altijd afvragen als je op reis bent...
- Onze kamers: we hebben hier allebei een eigen kamer met een dubbel bed, een koude douche en een toilet. Marieke heeft het toch ietsje meer getroffen met haar kamer want zij heeft internet en een toilet dat doorspoelt :). Maar al bij al dus meer comfort dan we vooraf hadden verwacht, we hebben niet te klagen!
- Het weer: het regent hier af en toe een keer en de temperatuur is wat wisselvallig. Meestal klaart het overdag wel op en is het aangenaam warm. Niet tropisch-ondraaglijk-warm maar te vergelijken met een mooie zomerdag bij ons. Hoe het weer hier gaat evolueren de volgende maanden is ons niet helemaal duidelijk want echt iedereen zegt iets anders. We zullen het dus maar afwachten he...
- Het eten: 's Ochtends en 's avonds eten we hier bij de broeders. Het ontbijt is sober, met 2 sneetjes wit brood, maar het avondeten is altijd lekker en meer gevarieerd. Het vlees is hier niet aan te raden en we zijn ook niet zo'n fans van 'dagaa'. Dat zijn kleine gedroogde visjes die ze gewoon in z'n geheel opeten. Gelukkig hebben ze wel andere vis die heel lekker is. Verder eten we vaak rijst, bonen, gekookte bananen en ugali (da's een mengsel van maïsmeel en water). Het eten is over het algemeen vrij eenzijdig maar als je 't vergelijkt met Maendeleo en Bangwe mogen we niet klagen: daar is het 2 keer per dag rijst/ugali met bonen!

Volgende week meer nieuws!
Karibu tena! (Welcome again)

Eerste foto's van Kigoma!

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/September#

Jambo!

Hier al een tweede bericht uit het verre Kigoma, en deze keer met foto's! Vers van de pers. Hopelijk geeft het jullie een wat beter beeld van waar we hier verblijven en wat we allemaal doen.
De Tanzanianen hier zijn gigantisch sociaal, het is hier echt het ene 'social event' na het andere. Gisteren nog werden we onverwacht ergens uitgenodigd. Toen we daar aankwamen, bleek het een feest te zijn van onze stagebegeleider Br. Kaunda voor alle buitenlandse broeders die hier momenteel op bezoek zijn én voor ons. We waren er echt niet zo op voorbereid, dus al helemaal niet gekleed naar de gelegenheid. Marieke kwam recht van Bangwe met een t-shirt vol vuile kinderhandjes en ik kwam rechtstreeks van het voetbalveld. Maar gelukkig hebben ze daar geen probleem van gemaakt. We hebben echt goed gegeten daar, met o.a. een soort vis die alleen in Lake Tanganyika voorkomt. En van een feestje gesproken, ze kennen daar hier wat van! Ik denk dat de foto's wel voor zich spreken :). Je moet weten dat het op een maandagavond was rond 18u30...
Verder zijn er foto's van de kinderen waarmee we werken. 't Is echt niet simpel om elke dag iets nieuws te doen want ze hebben hier echt weinig materiaal. Dit terwijl ze wel van ons verwachten dat we de kinderen bezig houden. 'What's the programme today?' is de vraag waarmee ze ons elke ochtend verwelkomen. We zijn zelf al een voetbal, papier, kleurtjes,... gaan kopen maar zelfs daarmee is de inspiratie snel op. Gelukkig zijn ze al blij met simpele dingen, en met voetbal zijn ze altijd content. Maar als je spelletjes kent die gemakkelijk zonder veel taal uit te leggen zijn en zonder veel materiaal, laat maar weten :p
Ook de namen van de kinderen onthouden is niet gemakkelijk. Vandaar dat ik vandaag foto's getrokken heb, om hun namen te kunnen onthouden. Ze poseren alleszins graag voor de foto. En dan moet ik nog zien dat ze de camera niet zelf in handen krijgen, want anders krijg je hem pas 100 foto's later terug...
Omdat beelden soms meer zeggen dan woorden gaan we het hier bij laten.
Tutaonana badai! (tot de volgende keer!)

Onze reis & aankomst in Kigoma

Habari Jioni!
Goeienavond iedereen!

Hier zijn we dan, voor de eerste keer vanuit Kigoma. Onze lange reis is supergoed verlopen. Eergisteren vertrok ons vliegtuig om 7u10 en via Zürich en Nairobi kwamen we uiteindelijk in Dar-es-Salaam terecht, met bagage en al! En Marieke zonder vaccinatiekaart :p. Gelukkig vroegen ze er niet achter, maar 't was toch wel ff spannend. In Dar werden we opgehaald door Brother Louis. Die bracht ons naar zijn community via een 'shortcut' om het drukke verkeer te vermijden. Dat was al een avontuur op zich want er waren nogal veel putten in de weg. Kraters is eigenlijk een beter woord, chapeau voor onze chauffeur! Na een nachtje in Dar reisden we al verder naar Kigoma. Deze keer hadden we een persoonlijke gids: Bro. Mashaka. Normaal gezien had hij pas een vliegticket voor de dag erna, maar hij heeft daar een verhaal afgestoken van 'ocharme die studentjes in een vreemd land ik kan ze toch niet alleen laten' en hij heeft toch nog een plaats op het vliegtuig gekregen. Wel handig natuurlijk, want nu hadden we meteen iemand om ons voor te stellen aan de andere broeders.

In Kigoma stond een andere broeder met een heel gevolg ons al op te wachten. We mochten vooraan plaatsnemen in hun minibus en kregen dus al meteen een hele sightseeing door Kigoma. 't Is precies echt Afrika uit de films: rood zand, kleine huisjes met golfplaten daken, overal palmbomen en marktjes. En onze verblijfplaats, Aqua Lodge, is echt super! De broeders hebben de lodge gekocht om er op termijn een gastenverblijf voor toeristen van te maken, maar voor ons is een slaapplaats vlak aan het strand van het Tanganyika- meer al meer als voldoende :)

Eenmaal geïnstalleerd heb ik toch wel een kleine ramp ontdekt! Ik heb mijn boekske Swahili op het vliegtuig vergeten. Marieke is eigenlijk blij want ze vond al dat ik volledig geobsedeerd was door het swahili doordat ik onderweg bijna de hele tijd erop geoefend heb. Het eerste wat ik ondertussen op de markt gekocht heb is een nieuw swahili- boekske. 't Is dat wel niet zo een goe als het vorige, but it will do :)

Vandaag hebben we dus onze eerste volledige dag in Kigoma achter de rug. En wat een dag! Na een ontbijt bij de broeders - dat bestaat uit wit toastbrood met honing of confituur- ging Bro. Theofile met ons mee naar Maendeleo. We moesten nog even wachten want onze stagebegeleider, Bro. Kaunda, was er nog niet. Ineens kwamen er twee meisjes naar buiten die Nederlands gehoord hadden. Het waren Janoek en Jolien, 2 zussen uit Leuven die voor 3 weken op rondreis zijn doorheen de projecten van Brothers of Charity. Ze hebben ons in afwachting van Kaunda een rondleiding gegeven. Ik ga hier niet allemaal opsommen wat er te zien was, er zullen wel foto's volgen. Even later hebben we dan toch Kaunda ontmoet: een hele vriendelijke en goedlachse man: dat valt dus ook weeral goed mee om zo iemand als stagementor te hebben. We hebben met hem afgesproken dat Marieke zal werken in Bangwe, bij kinderen met een verstandelijke beperking, in afwachting van het opstarten van haar dovenproject. Ikzelf ga in Maendeleo blijven. Er zijn daar zoveel doelgroepen die daar vanalles tegelijkertijd doen dat ik van Kaunda eerst met de mensen mag kennismaken om dan wat concreter een project te kiezen.

Eén van de jongeren van Maendeleo, Godfried, is vanmiddag met ons meegegaan naar Bangwe. Daar werden we heel enthousiast onthaald door de kinderen, ze sprongen ons allemaal direct rond de nek. Marieke is er hier snel achtergekomen dat ze toch wel swahili zal moeten leren, want buiten 'how are you?' kenden de kinderen niet bepaald veel 'kiingereza'.

En alsof dat nog niet genoeg indrukken zijn voor één dag zijn we ook nog eens naar de markt geweest en terug naar Maendeleo. Daar hebben we van Godfried een ganse swahili-les gekregen. We hebben zelfs al een 'test' gekregen van de nummers in het swahili van één tot tien. Hij heeft zich volgens mij tot doel gesteld om ons binnen de 2 maanden de taal aan te leren.
Na de les maakten we nog kennis met een aantal kinderen van Maendeleo. Eén van de middelbare scholieren- Fred- tolkte voor ons. Niet veel later werden we door Bro. Constatino uitgenodigd om samen met Janoek en Jolien een ander project te bezoeken, iets van Unicef. We gingen er naartoe met de daladala. Da's openbaar vervoer met een minibus en die vertrekt pas als ze vol zit. En vol mag je nogal letterlijk tegen, een blik sardienen is er niks tegen! Wij vonden het vooral interessant dat ze aan sensibilisatie doen rond HIV, malaria en familieplanning in de dorpen. Blijkbaar is niet minder dan 38% van de Tanzaniaanse bevolking seropositief! Gelukkig doet Kigoma het nog vrij goed in vergelijking met de rest van het land met maar 10%. Na de uitleg over de projecten was er nog tijd om wat met de kinderen te spelen, we hebben o.a. Chinese voetbal gedaan.

Toen we teruggingen zijn we gestopt op een marktje om iets te drinken. Ze hebben hier heel lekkere fanta nanasi- fanta met ananas. En naar 't schijnt is die met passievrucht ook de moeite waard. En nog iets dat hier veel beter is als bij ons zijn de bananen. Marieke heeft hier al 2 dagen lopen zagen dat ze per se Afrikaanse bananen wil kopen, maar nu snap ik wel waarom. Ik weet niet wat ze bij ons in de bananen steken maar hier zijn die dus gigantisch veel lekkerder!

En nu hebben we dus ook internet kunnen regelen. We houden jullie vanaf nu zeker regelmatig op de hoogte van wat we hier allemaal uitspoken. En volgende keer zullen er ook wat foto's bijstaan!

Slaapwel!

Karibu!

Karibu! Welkom op onze blog. Nog 2 weken en enkele dagen en dan vertrekken wij richting Kigoma, Tanzania. Op deze blog, die heel toepasselijk de titel 'kumbukumbu' (Swahili voor 'dagboek') meekreeg, zullen wij regelmatig onze avonturen delen met de wereld.
Wij trekken richting Tanzania voor onze stage als orthopedagogen. Marieke zal helpen een werkatelier voor Doven mee uit de grond te stampen. Ruben kan aan de slag in jeugdcentrum Maendeleo. Binnenkort meer nieuws over onze reis en onze eerste indrukken! Hier vinden jullie alvast een kaartje van Tanzania. Kigoma ligt aan de grens met Burundi en Congo, aan het Tanganyikameer.

Tutaonana!

Marieke & Ruben