10 benen en 1 arm

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/MwanzaSerengetiEnNgorogoro#

We hebben er een fantastische week vakantie op zitten. Vorige week donderdag vertrokken we met de bus naar de stad Mwanza, een busreis van de hele dag. Ze hadden ons een Chinese busmaatschappij aangeraden, want de Chinezen zijn betrouwbaar. Het was een busreis van een hele dag, maar afgezien van het feit dat de bus water lekte en ze dat onderweg dus voortdurend moesten aanvullen, ging alles goed.
In Mwanza belden we naar onze contactpersoon Antony, die ons naar onze lodge bracht. De naam van de lodge was ‘Mguu kumi’ wat zoveel betekent als ‘Tien benen’. Vreemde naam, maar de lodge zelf was dik in orde. We hadden er zelfs een douche met warm water, de eerste keer dat we dat hier tegenkomen!
Na een nachtje slapen en een goed ontbijt gingen we de stad verkennen. Zonder dat wij het gevraagd hadden, had Antony het plan opgevat om ons de hele dag rond te rijden en door de stad te gidsen. Hij had zijn broer Deo meegebracht omdat die goed Engels kan. Als je blank bent gaan ze er hier nogal rap vanuit dat je hulpeloos bent en dat je gevaar loopt. Nu, het kwam wel goed uit want Mwanza is groot en we zochten een plaats waar we een Safaritour konden boeken.
Eerst stapten we binnen bij een maatschappij die safari’s met overnachting in een lodge organiseert, maar daar vielen we toch wel van onze stoel van de prijs. Vervolgens kwamen we terecht bij een dikke Indiër die safari’s organiseert met overnachting in een tent. Die heeft ons een safari aangeboden voor een goeie prijs. ’t Zag er wel nogal louche uit. Zijn kantoor was in een garage en we moesten alles cash betalen. Maar hij was wel vriendelijk. We mochten zijn privé- chauffeur ‘lenen’ om ons naar de bank en naar onze lodge te rijden om geld te gaan halen.
Rond de middag was alles eindelijk geregeld en hadden we nog tijd om de stad te verkennen. We hadden al snel door dat Mwanza héél anders is als Kigoma. ’t Is eigenlijk een stad waar je perfect als Westerling kan leven. Je hebt supermarkten, klerenwinkels, appartementen, wasmachines, café’s en discotheken,… ’t Was nogal overrompelend, we zijn dat niet meer gewoon. Gelukkig waren er ook nog rustige plekjes, zoals de Bismarck Rock. Daar hadden we een prachtig zicht over het Victoria meer.

De volgende ochtend stonden we paraat aan onze lodge om op Safari te vertrekken. We werden opgehaald door onze chauffeur en gids Sham en onze kok voor onderweg Chris. Het duurde nog 2 uur voor we aan de poorten van de Serengeti waren, maar we werden al meteen verwelkomd door kleine aapjes. Eenmaal binnen in het park werden we omgeven door antilope’s, gnoe’s en zebra’s. Het duurde wat langer om de olifanten en giraffen te vinden. Picknicken deden we in het gezelschap van een grote makaak die zat te wachten op wat etensrestjes. Normaal mag je de dieren niet voederen maar als er toevallig nu een stuk brood of appel op de grond valt, dan kunnen wij daar toch echt niet aan doen.
Tegen de avond kwamen we aan op onze campingplaats. Toen we daar even naar het toilet gingen kwamen we een giraf tegen die even langs kwam wandelen. Hij stopte daar om te plassen en een giraf die plast, dat duurt blijkbaar minuten lang. Wij hadden dus rustig de tijd om even bij de giraf te poseren voor een foto. Zo dichtbij kan je ze zelfs in de zoo niet zien!
’s Avonds werden we verrast door het eten van Chris. We begonnen met soep, gevolgd door spaghetti. Tijdens de rest van de safari kregen we nog o.a. pannenkoeken, quiche, omelet en veel groenten. Echt zalig om nog eens fatsoenlijk te eten! Vreemd genoeg kwamen we Chris tegen in de keuken terwijl hij voor zichzelf ugali met bonen aan het maken was. Waarom hij zelf niet meeat van al dat lekkers? ‘It’s food for wazungu’.
De tweede dag van de safari hadden we echt chance. Zelfs onze gids was onder de indruk. Volgens hem hebben sommige mensen een safari van 10 dagen nodig om alle beesten te zien die wij gezien hebben. We zagen een olifantenfamilie, een panter met haar twee kleintjes, een jachtluipaard, een migratie van gnoe’s,… Vooral met de leeuwen hadden we geluk. Op een gegeven moment konden we ergens stoppen want er lag een leeuwin te slapen op de weg. Daar zaten we dan foto’s te trekken vanuit het raampje, met die leeuwin nog geen meter van ons verwijderd. Of dat niet gevaarlijk was? ‘No, she doesn’t care’.
De Serengeti was al overdonderend mooi, maar de Ngorogorokrater overtrof nog alles wat we al gezien hadden. Neem maar uw lijstje van ‘Dingen die ik ooit in mijn leven gedaan moet hebben’ en schrijf op: een bezoek aan Ngorogoro. ’t Is niet voor niets één van de 7 wereldwonderen. Marieke vond het ‘keskift’ en Sarah begon zelfs God te zien. Ik zou kunnen schrijven over de plas vol flamingo’s, over de oerwoudachtige bossen, over het uitzicht over de vallei,… Maar eigenlijk moet je het zelf zien want het valt met geen woorden te beschrijven en het pakt evenmin op foto.
Op onze camping werd het ’s nachts heel koud, met temperaturen dichtbij de 0 graden. We zijn dat echt niet meer gewoon, ’t is maanden geleden dat we nog een echt kou geleden hebben. Gelukkig maakte de prachtige zonsopgang veel goed en was er op de camping ook van alles te bleven. Hier kregen we bijv. bezoek van een olifant die uit de watertank kwam drinken en ’s nachts stond er een buffel te grazen achter onze tent.
Toen we terug vertrokken uit Ngorogoro en Serengeti was dat wel een beetje triest. Terug naar de bewoonde wereld, naar de drukte en chaos van een Afrikaanse grootstad.
De laatste dag voor onze terugreis hebben we nog in Mwanza doorgebracht. We zijn daar eens goed gaan shoppen, want we hadden met onze gidsen afgesproken om naar een dancing te gaan in Mwanza. En aangezien al onze kleren hier versleten zijn, moesten we dus iets nieuws vinden. ’s Avonds stonden we dus volledig in het nieuw te shaken in die club. ’t Was eens wat anders als Kibo in Kigoma: veel Westerse muziek en zelfs 90’s muziek! Gelukkig werd onze favoriete Swahili- hit ‘Mkono mmoja’ (één arm) ook nog gedraaid.
Na dit nachtje uit hadden we net genoeg tijd om onze spullen op te halen in de lodge en richting bus te vertrekken. De busrit was hels. Het is hier helaas de normaalste zaak van de wereld dat de bus ferm overboekt wordt en dat er een hoop mensen moet rechtstaan. Reken dan nog op hobbelige zandwegen en tel er nog een stuk of 5 buspannes bij midden in de brousse. En dat 19 uur lang aan een stuk. We waren superblij toen we eindelijk thuis aankwamen, in onze vertrouwde stad Kigoma.

Busy busy busy!

De Tanzanianen zijn meesters in het geven van vage antwoorden. Als je vraagt ‘What have you been doing today?’ krijg je altijd het antwoord ‘Ah, busy busy busy!’. Als ze niet ja of nee willen antwoorden, dan zeggen ze ‘bado’. Dit betekent zoiets als ‘nog niet’ of ‘misschien later eens’. Een gelijkaardig antwoord is ‘If God wishes’. Dat is ons al goed van pas gekomen.
“Can I have your Phone number?”
“If God wishes”

In Aqualoge is het ondertussen heel stil geworden. Katrin en Annelies zijn vertrokken om rond te reizen in Tanzania. Binnen 2 weken zijn ook Sarah en Wilfried weer weg. En ikzelf ben verhuisd. Ik woon nu in Maendeleo, bij de kinderen waarmee ik werk. Er is speciaal een broeder van kamer veranderd om mij een kamer met wc en douche te kunnen geven.
Marieke en Linde blijven wel in Aqualodge, maar ze hebben vorig weekend wel doorgebracht in Bangwe. Sinds Br. Stan hier geweest is, hebben ze een serieuze opdracht gekregen: de reorganisatie van Bangwe. Er moeten verantwoordelijkheden verdeeld worden, er moet een fatsoenlijk activiteitenprogramma komen,… Ze zijn erin gevlogen met een weekend lang activiteiten doen. Als teambuilding kan dat al wel tellen. Blijkbaar is het al goed meegevallen, want 2 nachten Bangwe werden 3 nachten Bangwe. Eigenlijk weet ik niet zeker of ze nu al terug zijn.

De kinderen van Maendeleo blijven me verbazen. Vorige keer vertelden we al over de termieten die ze hier opeten. Nu heb ik gemerkt dat ze nog andere methoden hebben om een beetje vlees aan hun menu toe te voegen. 1. Maak een katapult. 2. Schiet drie duiven uit de boom, 3: slachten en klaarmaken en 4: Eet smakelijk! Zo simpel kan dat zijn.
Mijn grootste frustratie in Maendeleo was altijd al de omstandigheden waarin de kinderen moesten slapen. Als ik daarover ging klagen bij de oversten kreeg ik altijd hetzelfde antwoord: ‘Je hebt gelijk maar er is geen geld om er iets aan te doen’. Je zou er bijna van in mirakels gaan geloven maar 2 weken geleden stond hier plots een rijke Spaanse vrouw. Ze is hoteluitbaatster op Mallorca en had wel wat centen op overschot. Maar ze wilde zelf zien waaraan ze die nuttig kon besteden. Eén bezoekje aan de kinderkamer volstond voor haar om een beslissing te nemen. Ze heeft nieuwe (echte!) matrassen gekocht voor hen. Zie, dat vind ik nu plezant.
Zelf heb ik de kinderen ook eens in de watten gelegd. We hebben hier Sinterklaas gevierd! Eerst heb ik het verhaal verteld. Ik heb er wel een draai aan gegeven, want de blanke man met zijn zwarte hulpjes, da’s toch een tikkeltje racistisch. Het werd dus het verhaal van Saint Nicolas en Saint Peter, die als team cadeautjes brengen naar alle brave kinderen die voor hun een tekening maken en hun schoen buiten zetten. Hier brachten Sint en Piet voor elk kind een pakje koekjes, een mango en Obama- kauwgom.

Het lesgeven zit er op ondertussen, want de kerstvakantie is hier al begonnen. De laatste week hebben we vooral examens verbeterd en resultaten geteld. Ik heb vorige weeks eens verteld dat ik nog een verjaardagscadeau zocht voor mijn moeder. De leraressen op school vonden het een bijzonder goed idee om een Afrikaanse jurk voor mijn moeder te laten maken. Het enige probleem waren de maten. We hebben ons dan maar gebaseerd op een foto en dan ben ik met 4 leraressen naar de kleermaker gegaan. Eén voor de lengte, één voor de heupen, één voor de borstomtrek en één die de prijs ging onderhandelen. Ondertussen is de jurk af, ik ben eens benieuwd of ze zal passen. Bij deze heb ik het cadeau dus al verklapt, maar ik vond het verhaal te grappig om niet op de blog te zetten.

Nu is het hoogtijd voor ons om eens vakantie te nemen. En deze keer echt. We hebben al een busreis geboekt. Donderdag vertrekken we naar Mwanza. Da’s de 2e grootse stad van Tanzania en naar ’t schijnt hebben ze er supermarkten! Vanuit Mwanza reizen we dan door naar de Serengeti en Ngorogoro, want het is hoogtijd dat we eens wat van die Afrikaanse wilde beesten zien. We zitten hier tenslotte in het land van de Lion King.