“We will terrorize the children”

Normaal gezien posten we elke dinsdag nieuw nieuws op onze blog, maar deze keer hebben we wat vertraging opgelopen door de schuld van de broeders. Ze zijn nl. vergeten de factuur voor internet te betalen, waardoor naar het schijnt àlle gemeenschappen van de broeders over heel Tanzania zonder internet zaten. Nu is het gelukkig weer in orde, tijd voor nieuwe verhalen!

Eerst wat nieuws over onze projecten: Marieke is in Bangwe volop bezig met Engelse lessen en het aanleren van tellen aan de kinderen. Dat vergt heel veel herhaling, maar sommigen hebben al veel vorderingen gemaakt.

Ik ben op Maendeleo iets begonnen rond hygiëne. De kamer van de kinderen is daar echt niet te doen! ‘Kamer’ is eigenlijk al een mooi woord. Eigenlijk slapen ze naast en boven een container waarin computermateriaal staat. Hun matrassen zijn van geel moes en hun kleren moeten ze maar ergens boven hun hoofd hangen. Eerst wist ik niet goed hoe te beginnen, maar nu hebben we tassen gekocht voor de kinderen zodat ze elk toch al iets hebben om hun eigen kleren en persoonlijke spullen in op te bergen. Ideetje van Br. Hubert (mijn partner die samen met mij instaat voor de kinderen): “We should terrorize the children by having them wash all their clothes first in order to get the bag”. Hubert is een Congolees, en zijn Engels is echt grappig!

Op school zijn we er ook allebei nogal goed ingesmeten. Dat wij eigenlijk geen leerkrachten zijn, hebben ze hier precies niet zo goed begrepen. Marieke is al een paar dagen vervangleerkracht geweest voor haar 100 kinderen, want de leerkracht had ‘malaria’.  En ik ben al gepromoveerd tot ‘mwalimu ya kiingereza’ voor het 4^e, 5^e en 6^e leerjaar omdat mijn Engels beter is dan dat van de leerkracht :p

Tenslotte zetten we nog een aantal leuke anekdotes op een rij…

We hebben deze week van de broeders een kokosnoot gekregen, geplukt van de palmbomen bij ons op het strand. Maar wij kregen dat natuurlijk niet open. Gelukkig hebben we hulp gehad. Br. Hubert klopt dat gewoon open op een steen en dan kwam ook Tatu (de poetsvrouw van Aqua Lodge) eraan met een machete. Ze had er precies ervaring mee, ik had al lang in mijn vingers  gehakt zoals zij die kokosnoot te lijf ging…

Als de mensen hier ziek zijn, denken ze precies meteen dat ze malaria hebben. Gelukkig gaat ‘malaria’ in de meeste gevallen na een dag wel over.

Marieke en ik moeten hier geregeld uitleggen dat we géén koppel zijn. Da’s blijkbaar moeilijk te begrijpen hier, dat een jongen en een meisje gewoon als vrienden samen op reis gaan. Volgens Reva, de kok, zouden we toch een heel schoon koppel zijn. ‘You should think about it’ aldus hem. Marieke krijgt hier ook vaak de vraag of ze getrouwd is, omdat ze ringen draagt.

Er is hier een Belgische broeder op bezoek geweest, Br. Romain. Hij heeft ons mee uit eten genomen ter ere van Sint-Vincentius, de patroonheilige van de Broeders van Liefde. Voor hij vertrok heeft hij een foto van zichzelf cadeau gedaan aan de broeders. Zo kunnen we elke dag bij het ontbijt nog eens aan hem denken…

Bangwe dient als kapper voor de hele buurt. Er komen elke dag wel 5 mensen langs die hun haar laten afscheren.

Op Maendeleo komt er geregeld een buurjongen over de vloer: Jackson. Hij staat hier bekend voor zijn moonwalk.

Maendeleo en Bangwe spelen elke dinsdag een voetbalmatch tegen elkaar. Tot nu toe heeft Bangwe elk van deze matchen al gewonnen. De uitleg van Br. Constatino: ‘In the Maendeleo- team everyone thinks he is a star’. Wij denken dat het eerder ligt aan Br. Isidore van Bangwe. Die neemt deze onze matchen enorm serieus en is elke dinsdag bezig met de tactiek en de juiste mensen op de juiste plaats te zetten.

Als Ruben met zijn gasten komt zwemmen in het meer bij Aqualodge, zijn er steeds meer kinderen die dringend naar het wc moeten. Onze zit- wc is voor hen ongekende luxe, want op Maendeleo hebben ze alleen maar Franse toiletten.

Vlakbij ons is er een gevangenis. De gevangenen lopen daar rond in een soort oranje pyjama. Vreemd is dat ze hier vrij rondlopen. Er zijn wel soldaten in de buurt, maar echt moeilijk om te ontsnappen kan dat niet zijn. Volgens de broeders willen ze gewoon niet weglopen omdat het leven in de gevangenis nog zo slecht niet is. (Met andere woorden: ze krijgen eten en een plaats om te slapen.)

En tenslotte nog iets over de scholen hier in Tanzania: ze zijn hier nogal fan van lijfstraffen. De leerkrachten staan hier nogal eens te zwieren met hun stok. Dat zijn dan meestal takken van een boom die door de leerlingen zelf tot een goeie zweep ‘bewerkt’ worden. Als ze bijv. niet goed luisteren of niet netjes genoeg schrijven, moeten ze hun handen voor zich uitsteken en dan krijgen ze daar een flinke mep op. De oudere leerlingen krijgen ook meppen op hun gat. Discipline is hier in de scholen dus al even belangrijk als de lessen zelf. Zeker in Lake Tanganyika gaan ze daar ver in: de leerlingen moeten elke ochtend de hele speelplaats vegen met zelfgemaakte bezempjes. Daarnaast dweilen ze ook elke dag de leraarskamer en het bureau van de directeur. En als alles proper is, verzamelen ze rond de grote mangoboom om het volkslied te zingen.

Tot zover onze verhaaltjes voor deze keer. Onze eerste maand in Tanzania is precies voorbij gevlogen. Benieuwd wat oktober ons zal brengen…