Alle wegen leiden naar Ujiji

Het is al even geleden dat er nog eens nieuws op onze blog is verschenen. Het zijn dan ook hectische weken geweest en we hebben deze keer véél te vertellen. Belangrijkste feit is dat deze blog voortaan niet meer enkel van Ruben en Marieke is maar ook van Sarah! Sarah is vrijdag in Kigoma aangekomen, hier volgt eerst een verslagje van haar reis…

Zondagavond 18 december: ik, Wilfried (slechthorende werknemer Emmaus) en Godwin (Dove Tanzaniaan) komen aan in Bujumbura in Burundi. Dit niet zonder tegenslag. Eén valies van Wilfried was niet meegekomen met de vlucht. We wendden ons naar de receptie, een klein houten bureautje met een zwarte dame achter, om de verloren, “achtergebleven” valies te registeren. We werden hartelijk ontvangen door Broeder Hippolyte, die ons met de auto naar het verblijf van de Broeders voerde en ons beloofde dat men woensdag meer zou weten over de valies. Het was oorspronkelijk de bedoeling om een nacht te blijven, en de volgende ochtend te vertrekken met de bus naar de grenspost Burundi-Tanzania. Wilfried stelde voor om te blijven logeren bij de broeders in Burundi tot en met woensdag. We waren net op tijd voor het avondeten. Na een gemeenschappelijk gebed kregen we rijst, bruine bonen, gekookte bananen, en een soort van stoverij, met veel te veel vet aan naar mijn goesting. Als dessert kregen we fruit, en je kan het al raden, koude bananen! Ik dacht bij mezelf, morgen zal het wel beter eten zijn. Aan tafel werd er Burundees, Frans of Engels gesproken. Van ons gedrieën was ik de enigste die perfect kan horen en kennis heb van het Frans of Engels. Godwin verstaat Engels, maar enkel geschreven natuurlijk. Hij kan zich wel verstaanbaar maken als hij Swahili spreekt, en de andere broeders goed articuleren. Aangezien alle broeders een conversatie wilden aangaan met ons had ik al begrepen dat ik niet alleen het Engels of Frans met een accent moest vertalen in gebarentaal voor Wilfried en Godwin, maar dat ik ook nog eens hun antwoorden moest vertalen naar het Engels of het Frans!, en dit voor de komende drie dagen. Dat was geen makkie. De volgende dagen was het eten zo goed als het zelfde, behalve het fruit werd gevarieerder dan bananen.. Om onze tijd te vullen de komende dagen, gidsten de broeders ons overal naartoe: naar een lagere school voor doven in de straat gelegen, naar het psychiatrisch centrum aan de overkant door de broeders opgericht, naar een school voor kinderen met een beperking, naar het centrum, naar de markt, naar de middelbare technische school in de buurt, zelfs naar hun eigen tuin, om alle groenten te leren kennen die ze kweken. Het enige dat in die drie dagen hetzelfde bleef, was het eten en het woord “mzungu” of “blanke!” dat ons toe geroepen werd door alle zwarten…
Na het horen van het slechte nieuws van Broeder Augustine, namelijk dat men de valies van Wilfried opnieuw was vergeten in Brussel, besloten we om toch door te reizen naar Kigoma met de verwachting dat een broeder de valies naar Kigoma zou brengen van zodra ze in Bujumbura toekwam met het volgende vliegtuig. De gevolgen van de verloren valies: Wilfried heeft al een lange baard;)
De vrijdagochtend begonnen we direct met een vergadering met de personen die betrokken zullen zijn in het Rumonge-project. We bespraken de voorbereidingen, de plannen, de komende vergaderingen met de Doven zelf. Het hoofdplan is een hout- alier op te richten waar een tiental Dove mannen meubels zullen leren maken. De vrouwen zullen wij leren breien en haken. Daarnaast zullen Wilfried en Godwin ze meer gebaren aanleren en zullen er sociale activiteiten plaatsvinden. Op het einde van de vergadering kregen we te horen dat we geld krijgen van een Belgische sponsor om gereedschap te kopen. We moesten wel zo snel mogelijk laten weten wat we er gaan mee kopen en voor welke prijs. Dus splitste het team zich op: Sarah, Wilfried en Godwin gingen de Doven bezoeken om hen uit te nodigen voor de vergadering. Broeder Hilarious, Marieke en Samson (jaja toffe namen) bespraken al het nodige gereedschap en gingen naar de markt om prijzen te vragen en te vergelijken.
Zaterdagochtend zette Sarah de huisbezoeken verder, terwijl Marieke naar Bangwe ging. Eén van de Bangwe- jongeren was deze week jarig. Om dat te vieren gingen we samen eten en mocht hij een muziekcassette kiezen. Niet dat hij heel spraakzaam was tijdens het etentje: de jongen werd volledig in beslag genomen door de mp3- speler van Linde, een speeltje dat hij best wel toepasselijk ‘mzungu- stuff noemde’ . Nadien toonde Marieke de markt aan Sarah, waar ze meteen een stof uitkozen om een Afrikaans kleed van te laten maken.

Ondertussen, nu dat Sarah en Wilfried er nog bijgekomen zijn, zitten we met 7 (!) Belgen in Aqualodge. Da’s toch een hele aanpassing, en niet in het minst voor de broeders. Niet alleen zijn de blanken nu in de meerderheid, ook zijn we naar een grotere ruimte moeten verhuizen om te eten.
In Aqualodge is er veel volk bijgekomen, maar ook in Maendeleo is er veel veranderd de laatste weken. Ze behandelen de broeders hier precies als postkaarten: ze sturen er een paar naar hier, een paar naar daar… Gelukkig hebben we er zelf ook een aantal nieuwe ontvangen. Het heeft wel gevolgen gehad voor mijn stage. Om mijn activiteitenprogramma voor de kinderen uit te voeren werk ik samen met een partner. Eerst werkte ik samen met Hubert 1, dan met Hubert 2 en nu gaven ze me een Norbert. Voor de verandering is het eens een echte Tanzaniaan in plaats van een Congolees. Samen zijn we terug begonnen met huisbezoeken aan de familie van de kinderen. Da’s echt wel heel boeiend: dan komen we op plaatsen waar gewone toeristen nooit zouden komen en worden we bovendien uitgenodigd bij mensen thuis, waardoor ik kan zien hoe de Tanzanianen in de dorpen leven. Vorige zondag zijn we trouwens op bezoek geweest in het huis van een nieuwe vriend van ons: Pius. Hij is de jongere broer van een collega- leerkracht van mij op de school, en we ontmoetten elkaar in de leraarskamer. Pius is een student informatica op de Universiteit van Dodoma. Zijn huis was dicht bij de luchthaven, in Ujiji. Achteraf pas is onze frank gevallen dat dit ook de plaats is voor het Ramonge project. Alle wegen leiden hier naar Ujiji!