The power will come next time

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/September#5519449485185385458

'The power will come next time.' Dit waren de woorden waarmee de nachtwaker van Aqualodge ons kwam geruststellen nadat de elektriciteit nog maar eens was uitgevallen. Wat een geruststelling :p De laatste 2 dagen zitten we hier regelmatig wel eens zonder stroom, zonder internet, zonder water of allemaal samen. Vreemd genoeg maken we ons daar helemaal niet druk in hier, terwijl we thuis nogal zouden klagen en zagen...

Nu het internet wel weer werkt, doen we een poging om nog wat foto's te uploaden. Zo kunnen jullie de sfeer opsnuiven van de activiteiten die we resp. in Bangwe en in Maendeleo organiseren. De vakantiesfeer is hier nooit ver weg als we op uitstap gaan of naar het strand trekken. Echt supermooie dingen die we hier al gezien hebben!

Naast onze projecten in Bangwe/Maendeleo zijn Marieke en ik elk ondertussen nog een zij- projectje gestart. Vanaf nu zijn we allebei ook leerkracht :p. Marieke op de Bangwe shule en ik op de Lake Tanganyika shule. Vooral bij mij heeft het nogal wat ingehad om daar binnen te geraken. Ik was me gaan voorstellen bij de directeur, maar hij vond dat ik ook toestemming moest vragen aan de 'regional officer of education'. Ik dus met de daladala naar Ujiji (een gehucht van Kigoma) om mij ook daar voor te stellen, maar meneer kon mij niet ontvangen die dag. Ik dus de volgende dag terug naar Ujiji om daar eerst een uur te wachten, mezelf voor te stellen, een uur te wachten, mezelf nog eens voor te stellen aan iemand anders, nog 2 uur wachten en dan had ik uiteindelijk mijn brieven in de hand. Het was vooral moeilijk om uit te leggen dat ik in een school wilde werken terwijl ik geen leerkracht ben. Uiteindelijk zijn ze wel meegegaan in mijn plan en nu mag ik aan de slag als 'assistent- teacher' met als voornaamste taak ondersteuning bieden aan 'the slow learners'. Een soort van GON-begeleiding misschien :) Marieke doet ook zulk soort werk, door de leerkracht van de Bangwe- kinderen te ondersteunen. Die heeft het echt niet getroffen: een klas met 100 kinderen, waarvan dan nog 5 met een verstandelijke beperking... Op Lake Tanganyika valt het nog mee met 40 à 50 kinderen per klas.

Ten slotte nog iets over ons haar. Haar groeit en daarom moet het geknipt worden! Ik vertrouw de 'kinyozi's' (= herenkappers) hier niet zo, want alle gasten hebben hier superkort afgeschoren haar. Daarom heb ik de taak maar aan Marieke toevertrouwd. En het resultaat is gelukkig nog toonbaar :p. Ook Marieke gaat binnenkort met haar haar laten prutsen, want de kokkin van Bangwe wil graag vlechtjes in haar haar doen zoals veel vrouwen hier hebben... Hou die foto's dus maar in het oog!

Kwa heri! (tot ziens!)

Feesten op z'n Tanzaniaans

Voor alle moslims onder jullie: wij wensen jullie een goed einde van de ramadan en een tof suikerfeest! Hier is het namelijk de gewoonte dat de christenen en de moslims elkaars feesten vieren. En je kunt ze moeilijk ongelijk geven, elke reden voor een feestje is goed :). Zo zijn ook wij vorige vrijdag naar Bangwe Bangwe getrokken. Dat is een soort openlucht- discotheek op het strand. Het was eraan te zien dat het feest was: alle mensen waren gigantisch opgekleed. Stel je voor: meisjes met pruiken die aan hun haar vastgenaaid zijn, decolleté's terwijl ze hier niet de gewoonte hebben om bh's te dragen en super combinaties zoals een marcelleke + plastron of sokken in teenslippers. Maar we zitten hier nu wel de 'speciallekes' op te sommen, eigenlijk zag iedereen er mooi en kleurrijk uit. En het feest was rond 18u in de namiddag al goed op gang. In het begin van de avond hebben we gewoon wat gedronken bij de ondergaande zon, en daarna gingen we naar de partytent om wat te dansen. Maar we hadden nogal veel bekijks, want we waren de enige 2 aanwezige blanken. Staren dat ze deden, nie te doen! Normaal doen ze dat niet zo opvallend, maar veel jongeren hadden gedronken (iets wat ze hier niet gewend zijn) en de remmingen waren blijkbaar heel wat minder... We zijn dan maar vertrokken, want op de duur werd dat toch ongemakkelijk, precies of wij zijn supersterren :p

Dit weekend zijn we op zaterdagochtend de markt gaan verkennen. We waren eigenlijk op zoek naar spelmateriaal, maar dat was nogal moeilijk te vinden. Marieke heeft 10 stylo's gekocht, waarvan er nu nog 2 overblijven. Blijkbaar een kostbaar goed, hier in Kigoma!
We waren wat teleurgesteld doordat er weinig materiaal was, maar dat werd goedgemaakt toen we een winkeltje vonden waar ze Nutella verkopen! Die is hier wel decadent duur, zelfs naar onze normen. Daarom hebben we beslist dat we alleen zondagochtend een choco- ontbijt nemen.
Ook dit weekend hebben we onze was gedaan. Dat is hier allemaal met de hand. Dus: bad gevuld met koud water, waspoeder erin en wassen maar! Al die handwas heeft toch wel een hele tijd geduurd. Misschien gaan we volgende keer toch maar in op het voorstel van de Aqualodge- poetsvrouw om onze was te doen :)

Zaterdagavond stond er weer een feestje op het programma. Broeder Constantino nam ons mee naar een discotheek: Kibo Peak. Het feestje kwam er eerst nogal traag op gang omdat iedereen naar de miss Tanzania- verkiezing aan het kijken was op groot scherm. Maar later op de avond werd dat ruimschoots goedgemaakt. En die broeders, da's echt lachen! Wij snappen hier echt niet waarom die kiezen voor een religieus leven. Constatino stond daar de hele tijd te flirten en te dansen met de meisjes, en dan vooral met die ene die het kortste rokje droeg van heel de dansvloer.

De volgende ochtend was pijnlijk voor Marieke omdat ze om 9u naar de mis moest vertrekken want ze had afgesproken met collega's en kinderen van Bangwe. Ik heb de mis deze keer maar geskipt, en zonder schuldgevoel want al bij al zijn ze hier blijkbaar toch niet zo katholiek :) Zo zijn er keiveel mensen die te laat komen in de mis of vroeger vertrekken. Marieke kwam pas na 13u thuis want de mis had 3 uur geduurd, je zou voor minder gaan lopen he! En ze had zich ook nog eens voor de hele kerk moeten voorstellen...

Voordat jullie denken dat we hier alleen maar feesten, nog iets over onze projecten. Marieke wisselt in Bangwe af tussen een groepje jongeren met sociale problemen (sommige zijn weeskinderen, van andere kunnen de ouders niet voor hen zorgen door financiële problemen) en een groep kinderen met een matige tot zware verstandelijke beperking. Ze geeft o.a. Engelse les aan de 'socials' en verzint spelletjes op maat van de 'mentals'. Geen simpele job om hier een activiteitenprogramma te introduceren, want in feite zijn de kinderen gewend om een hele dag niets te doen of gewoon wat rond te lopen.
Ikzelf doe soortgelijke dingen in Maendeleo, maar dan met een groep kinderen van 11 tot 15 jaar die van straat geplukt zijn of ook niet bij hun ouders konden blijven uit armoede. De activiteiten die we doen zijn o.a. uitstapjes naar de geboortedorpen van de kinderen, zwemmen, Engels leren, film, muziek en dans,... Het is de bedoeling dat ik de kinderen zo goed leer kennen en zoveel mogelijk informatie verzamel over hun verleden, afkomst en wensen voor hun toekomst.

Soms maken we hier echt rare dingen mee. Volgend verhaal willen we jullie zeker vertellen... Gisterenavond kwam de nachtwaker van Aqualodge aankloppen bij ons. Hij kwam zeggen dat Br. Theophile hem de opdracht had gegeven om ons mee te nemen naar een winkel aan het vliegveld. Ik had tegen die broeder eens laten vallen dat het moeilijk was om spelmateriaal te vinden en blijkbaar was er aan het vliegveld ergens een speelgoedwinkel. Tenminste, dat dachten wij op te maken uit zijn verhaal. Er zou houten speelgoed zijn in de vorm van dieren en zo.
Dus wij vanmorgen met de daladala richting vliegveld, samen met de nachtwaker. Eenmaal daar aangekomen is er geen kat te zien want er landt maar één vliegtuig per dag in Kigoma. Hebben ze dan maar naar de shopkeeper gebeld totdat zij speciaal voor ons is afgekomen om haar winkel open te doen. Maar da's nog niet alles: haar winkel bleek dan gewoon een piepklein souvenierkraampje te zijn! Wij voelden ons toch wel verplicht om iets te kopen... Gelukkig had ze wel mooie dingen. Zo komt het dus dat we in onze 2e week al souvenirs gekocht hebben.

Tenslotte nog een paar weetjes over dingen die mensen zich altijd afvragen als je op reis bent...
- Onze kamers: we hebben hier allebei een eigen kamer met een dubbel bed, een koude douche en een toilet. Marieke heeft het toch ietsje meer getroffen met haar kamer want zij heeft internet en een toilet dat doorspoelt :). Maar al bij al dus meer comfort dan we vooraf hadden verwacht, we hebben niet te klagen!
- Het weer: het regent hier af en toe een keer en de temperatuur is wat wisselvallig. Meestal klaart het overdag wel op en is het aangenaam warm. Niet tropisch-ondraaglijk-warm maar te vergelijken met een mooie zomerdag bij ons. Hoe het weer hier gaat evolueren de volgende maanden is ons niet helemaal duidelijk want echt iedereen zegt iets anders. We zullen het dus maar afwachten he...
- Het eten: 's Ochtends en 's avonds eten we hier bij de broeders. Het ontbijt is sober, met 2 sneetjes wit brood, maar het avondeten is altijd lekker en meer gevarieerd. Het vlees is hier niet aan te raden en we zijn ook niet zo'n fans van 'dagaa'. Dat zijn kleine gedroogde visjes die ze gewoon in z'n geheel opeten. Gelukkig hebben ze wel andere vis die heel lekker is. Verder eten we vaak rijst, bonen, gekookte bananen en ugali (da's een mengsel van maïsmeel en water). Het eten is over het algemeen vrij eenzijdig maar als je 't vergelijkt met Maendeleo en Bangwe mogen we niet klagen: daar is het 2 keer per dag rijst/ugali met bonen!

Volgende week meer nieuws!
Karibu tena! (Welcome again)

Eerste foto's van Kigoma!

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/September#

Jambo!

Hier al een tweede bericht uit het verre Kigoma, en deze keer met foto's! Vers van de pers. Hopelijk geeft het jullie een wat beter beeld van waar we hier verblijven en wat we allemaal doen.
De Tanzanianen hier zijn gigantisch sociaal, het is hier echt het ene 'social event' na het andere. Gisteren nog werden we onverwacht ergens uitgenodigd. Toen we daar aankwamen, bleek het een feest te zijn van onze stagebegeleider Br. Kaunda voor alle buitenlandse broeders die hier momenteel op bezoek zijn én voor ons. We waren er echt niet zo op voorbereid, dus al helemaal niet gekleed naar de gelegenheid. Marieke kwam recht van Bangwe met een t-shirt vol vuile kinderhandjes en ik kwam rechtstreeks van het voetbalveld. Maar gelukkig hebben ze daar geen probleem van gemaakt. We hebben echt goed gegeten daar, met o.a. een soort vis die alleen in Lake Tanganyika voorkomt. En van een feestje gesproken, ze kennen daar hier wat van! Ik denk dat de foto's wel voor zich spreken :). Je moet weten dat het op een maandagavond was rond 18u30...
Verder zijn er foto's van de kinderen waarmee we werken. 't Is echt niet simpel om elke dag iets nieuws te doen want ze hebben hier echt weinig materiaal. Dit terwijl ze wel van ons verwachten dat we de kinderen bezig houden. 'What's the programme today?' is de vraag waarmee ze ons elke ochtend verwelkomen. We zijn zelf al een voetbal, papier, kleurtjes,... gaan kopen maar zelfs daarmee is de inspiratie snel op. Gelukkig zijn ze al blij met simpele dingen, en met voetbal zijn ze altijd content. Maar als je spelletjes kent die gemakkelijk zonder veel taal uit te leggen zijn en zonder veel materiaal, laat maar weten :p
Ook de namen van de kinderen onthouden is niet gemakkelijk. Vandaar dat ik vandaag foto's getrokken heb, om hun namen te kunnen onthouden. Ze poseren alleszins graag voor de foto. En dan moet ik nog zien dat ze de camera niet zelf in handen krijgen, want anders krijg je hem pas 100 foto's later terug...
Omdat beelden soms meer zeggen dan woorden gaan we het hier bij laten.
Tutaonana badai! (tot de volgende keer!)

Onze reis & aankomst in Kigoma

Habari Jioni!
Goeienavond iedereen!

Hier zijn we dan, voor de eerste keer vanuit Kigoma. Onze lange reis is supergoed verlopen. Eergisteren vertrok ons vliegtuig om 7u10 en via Zürich en Nairobi kwamen we uiteindelijk in Dar-es-Salaam terecht, met bagage en al! En Marieke zonder vaccinatiekaart :p. Gelukkig vroegen ze er niet achter, maar 't was toch wel ff spannend. In Dar werden we opgehaald door Brother Louis. Die bracht ons naar zijn community via een 'shortcut' om het drukke verkeer te vermijden. Dat was al een avontuur op zich want er waren nogal veel putten in de weg. Kraters is eigenlijk een beter woord, chapeau voor onze chauffeur! Na een nachtje in Dar reisden we al verder naar Kigoma. Deze keer hadden we een persoonlijke gids: Bro. Mashaka. Normaal gezien had hij pas een vliegticket voor de dag erna, maar hij heeft daar een verhaal afgestoken van 'ocharme die studentjes in een vreemd land ik kan ze toch niet alleen laten' en hij heeft toch nog een plaats op het vliegtuig gekregen. Wel handig natuurlijk, want nu hadden we meteen iemand om ons voor te stellen aan de andere broeders.

In Kigoma stond een andere broeder met een heel gevolg ons al op te wachten. We mochten vooraan plaatsnemen in hun minibus en kregen dus al meteen een hele sightseeing door Kigoma. 't Is precies echt Afrika uit de films: rood zand, kleine huisjes met golfplaten daken, overal palmbomen en marktjes. En onze verblijfplaats, Aqua Lodge, is echt super! De broeders hebben de lodge gekocht om er op termijn een gastenverblijf voor toeristen van te maken, maar voor ons is een slaapplaats vlak aan het strand van het Tanganyika- meer al meer als voldoende :)

Eenmaal geïnstalleerd heb ik toch wel een kleine ramp ontdekt! Ik heb mijn boekske Swahili op het vliegtuig vergeten. Marieke is eigenlijk blij want ze vond al dat ik volledig geobsedeerd was door het swahili doordat ik onderweg bijna de hele tijd erop geoefend heb. Het eerste wat ik ondertussen op de markt gekocht heb is een nieuw swahili- boekske. 't Is dat wel niet zo een goe als het vorige, but it will do :)

Vandaag hebben we dus onze eerste volledige dag in Kigoma achter de rug. En wat een dag! Na een ontbijt bij de broeders - dat bestaat uit wit toastbrood met honing of confituur- ging Bro. Theofile met ons mee naar Maendeleo. We moesten nog even wachten want onze stagebegeleider, Bro. Kaunda, was er nog niet. Ineens kwamen er twee meisjes naar buiten die Nederlands gehoord hadden. Het waren Janoek en Jolien, 2 zussen uit Leuven die voor 3 weken op rondreis zijn doorheen de projecten van Brothers of Charity. Ze hebben ons in afwachting van Kaunda een rondleiding gegeven. Ik ga hier niet allemaal opsommen wat er te zien was, er zullen wel foto's volgen. Even later hebben we dan toch Kaunda ontmoet: een hele vriendelijke en goedlachse man: dat valt dus ook weeral goed mee om zo iemand als stagementor te hebben. We hebben met hem afgesproken dat Marieke zal werken in Bangwe, bij kinderen met een verstandelijke beperking, in afwachting van het opstarten van haar dovenproject. Ikzelf ga in Maendeleo blijven. Er zijn daar zoveel doelgroepen die daar vanalles tegelijkertijd doen dat ik van Kaunda eerst met de mensen mag kennismaken om dan wat concreter een project te kiezen.

Eén van de jongeren van Maendeleo, Godfried, is vanmiddag met ons meegegaan naar Bangwe. Daar werden we heel enthousiast onthaald door de kinderen, ze sprongen ons allemaal direct rond de nek. Marieke is er hier snel achtergekomen dat ze toch wel swahili zal moeten leren, want buiten 'how are you?' kenden de kinderen niet bepaald veel 'kiingereza'.

En alsof dat nog niet genoeg indrukken zijn voor één dag zijn we ook nog eens naar de markt geweest en terug naar Maendeleo. Daar hebben we van Godfried een ganse swahili-les gekregen. We hebben zelfs al een 'test' gekregen van de nummers in het swahili van één tot tien. Hij heeft zich volgens mij tot doel gesteld om ons binnen de 2 maanden de taal aan te leren.
Na de les maakten we nog kennis met een aantal kinderen van Maendeleo. Eén van de middelbare scholieren- Fred- tolkte voor ons. Niet veel later werden we door Bro. Constatino uitgenodigd om samen met Janoek en Jolien een ander project te bezoeken, iets van Unicef. We gingen er naartoe met de daladala. Da's openbaar vervoer met een minibus en die vertrekt pas als ze vol zit. En vol mag je nogal letterlijk tegen, een blik sardienen is er niks tegen! Wij vonden het vooral interessant dat ze aan sensibilisatie doen rond HIV, malaria en familieplanning in de dorpen. Blijkbaar is niet minder dan 38% van de Tanzaniaanse bevolking seropositief! Gelukkig doet Kigoma het nog vrij goed in vergelijking met de rest van het land met maar 10%. Na de uitleg over de projecten was er nog tijd om wat met de kinderen te spelen, we hebben o.a. Chinese voetbal gedaan.

Toen we teruggingen zijn we gestopt op een marktje om iets te drinken. Ze hebben hier heel lekkere fanta nanasi- fanta met ananas. En naar 't schijnt is die met passievrucht ook de moeite waard. En nog iets dat hier veel beter is als bij ons zijn de bananen. Marieke heeft hier al 2 dagen lopen zagen dat ze per se Afrikaanse bananen wil kopen, maar nu snap ik wel waarom. Ik weet niet wat ze bij ons in de bananen steken maar hier zijn die dus gigantisch veel lekkerder!

En nu hebben we dus ook internet kunnen regelen. We houden jullie vanaf nu zeker regelmatig op de hoogte van wat we hier allemaal uitspoken. En volgende keer zullen er ook wat foto's bijstaan!

Slaapwel!