De blanken houden van kip met eieren

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/Oktober#

We moeten het toegeven: de sobere dagen zijn hier voorbij. Sinds we hier met 7 Belgen zitten, staat er elk weekend wel een restaurantbezoek op het programma. Dat hebben we te danken aan de nieuwelingen, want die hebben connecties bij upper- class Tanzania. Zo ontmoetten we Deo. Da’s eigenlijk een Burundees, maar hij heeft ook een hele resem Europese diploma’s. Hij heeft lange tijd in België gestudeerd, waardoor hij nu de dubbele nationaliteit bezit. Hij is zelfs een kennis van Vera Dua! Heel interessant trouwens om met een hoogopgeleide Afrikaan te spreken, dat geeft toch een hele nieuwe kijk op de Afrikaanse cultuur en politiek.
Even geleden leerden we hier ook Pius kennen, een student informatica aan de universiteit van Dodoma. Hij heeft ons onlangs uitgenodigd bij hem thuis. Tof om eens in een echt Tanzaniaans huishouden te zien. Pius is wel een heel gelovig gastje: overal posters van Jezus!

Marieke, Sarah en Wilfried zijn ondertussen goed van start gegaan met het Rumonge project voor de Doven van Kigoma en omstreken. Door bezoeken aan Doven in de dorpen hebben ze de boodschap verspreid dat er een nieuw werkatelier geopend zal worden. Voorlopig kunnen ze nog niet aan het werk omdat het pand nog opgeknapt moet worden, maar ze zijn al wel van start gegaan met gebarenlessen. Op die manier willen ze al een groepsgevoel opbouwen, de deelnemers leren kennen en de onderlinge communicatie verbeteren. Het is wel een heel gedoe met al die talen. We hadden al Engels, Frans en Swahili, komt daar nog eens Tanzaniaanse gebarentaal bij ook!

Afgelopen weekend zijn het hier verkiezingen geweest. Op zaterdag ging ik met mijn kinderen op uitstap in Kihinga, waar er een highschool is van de broeders (Newman College). Wij met z’n 24 in een daladala: best gezellig! Een paar van de kinderen zijn nogal fan van de president: met hun vlaggen en petjes liepen we er precies bij als een CCM- propagandateam. Achteraf hoorde ik dat de campagne op zaterdagavond 18u afgelopen is en dat het daarna verboden is om nog promotiemateriaal te dragen of te verspreiden. Chance dat we tegen dan al terug waren. Zaterdagavond hadden wij een avondje uit gepland, maar de broeders hebben ons dat afgeraden. Niet dat het echt onveilig was, maar ’t was volgens hen toch beter om de avond voor de verkiezingen thuis te blijven.
Achteraf gezien hadden we er toch meer van verwacht, de verkiezingen in Tanzania. In Ujiji zijn er wel wat relletjes geweest, maar voor de rest is hier in Kigoma alles bijna onopgemerkt voorbijgegaan. Ondertussen zijn de resultaten bekend: zoals verwacht dezelfde president, maar met een sterkere oppositie. En da’s toch altijd boeiend voor een democratie, zo denken wij.

Even tussendoor een weerbericht. In Tanzania is het nu regenseizoen. Dat geregen valt tot nu toe nog heel goed mee, we kunnen het aantal keren dat het hier geregend heeft sinds dat we er zijn nog altijd op twee handen tellen. Je ziet het wel aan de natuur, ’t is precies of het hier lente aan het worden is. Alles wordt groen, de bomen en planten beginnen te bloeien. Eigenlijk is het als een goeie Belgische zomer: veel zon met af en toe een regenachtige dag. Wij klagen niet over het regenseizoen… Veel Tanzanianen daarentegen doen hier bij de minste bewolking alsof het winter is. Dan zie je ze rondlopen op straat in dikke jassen, sommigen dragen zelfs mutsen! Dit terwijl wij hier warm genoeg hebben met een t-shirtje. Onze truien liggen nog steeds schoon vanonder in de valies…

Ondertussen is er bij de broeders gelukkig al wat meer stabiliteit. Ze hebben nog maar één keer een broeder verplaatst waarmee ik samenwerkte: Br. Bernard. Hij was op Maendeleo de leerkracht Engels van niveau 2, terwijl ik niveau 1 lesgeef. Op een dag kwamen ze ermee af: ‘From now on you’ll be on your own for the two classes’. Dat heb ik toch even schoon geweigerd. Ik geef hier al wel genoeg les voor iemand die eigenlijk geen echte leerkracht is. Gelukkig heb ik nu twee goeie partners gevonden in Katrin en Annelies. Zij nemen niveau 2 over voor de maand dat ze hier nog zijn, en dan zien we wel weer.
Ook op de lagere school ben ik nog steeds bezig. Als je daar de klas binnenstapt, staan de kinderen recht en brengen ze een groet aan de leerkracht. Ik moet daar dan ook op de juiste manier op antwoorden. Doordat hun Engelse uitspraak zo slecht is, heeft het een tijdje geduurd voordat ik volledig begreep wat ze zeggen, maar ’t gaat dus als volgt:
Leerlingen: Education is a mirror to the society (= de slogan van de school), good morning teacher!
Ik: Good morning children. How are you?
Leerlingen: We are fine. Thank you teacher. And how are you too?
Ik: I’m fine. Thank you. You can sit down now.
Leerlingen: We are sitting down, thank you sir.
En hierna kan de les dan van start gaan…

Tenslotte nog wat uitleg over de titel van dit blogbericht: Ze hebben hier een liedje à la ’10 kleine negertjes’, maar dan over de blanken. De kinderen van Maendeleo waren dat overlaatst aan het zingen. “Wazungu wanapenda kuku na mayai”, wat dus zoveel betekend als ‘de blanken houden van kip en eieren’. ’t Wil nu lukken dat onze favoriete snack hier ‘chipsy mayai’ (een omelet met patat) is en dat we elk weekend kip bestellen om eens vlees te eten. Het is dus nog waar ook!

Tot nu toe hebben we hier veel gewerkt voor onze stage en onze projecten. Binnenkort willen we ook wat tijd maken om eens de toerist uit te hangen. Tegen volgende keer hopelijk nieuws over Gombe, het Chimpansee- park in de buurt van Kigoma!

Met veel groeten uit Kigoma,