Kumbikumbi

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/November#

Het aards paradijs bestaat. En wij hebben het gevonden. Het heet Jacobson’s beach en het ligt in Kigoma, vlakbij het vissersdorp Katonga. Stel je voor: je wandelt eerst door een stukje tropisch bos, dan kom je op een wit strand terecht waar je je nestelt in de schaduw van een palmboom of van een strooien hutje. Je zit daar wat te lezen terwijl er een paar tropische vlinders voorbij komen gefladderd. En als je een stuk fruit of koekjes uithaalt, krijg je bezoek van kleine aapjes. Je neemt een frisse duik vanaf de rotsen in het glasheldere water. En met een beetje chance kom je nog iemand tegen die je een duikbril en een snorkel leent zodat je tussen de vissen kan zwemmen, precies of je zwemt in een Aquarium.
Eigenlijk hadden we het kunnen weten. Ik citeer even mijn Inside Guide: Het Tanganyikameer is het grootste zoetwatermeer ter wereld. Ook is het, met diepten van bijna 1500 m, het op één na diepste meer, en buiten dat nog ongelofelijk mooi ook. Langs de Tanzaniaanse oever, die wordt omzoomd door de westelijke steilte van de Rift Valley, liggen lange zandstranden, rustieke vissersdorpen en stroken oude bossen waar talloze vogels en apen leven. Het zeegroene water- naar men zegt het minst vervuilde ter wereld- is zo helder dat u tot aan uw kin het water in kunt lopen en nog steeds uw tenen kunt zien. Er leven naar schatting 1000, veelal inheemse, soorten vis in het meer. Er zijn landen die om minder een toeristenindustrie op poten hebben gezet, en toch wordt dit prachtige deel van Tanzania maar weinig bezocht.
Dat laatste hebben we ons ook al afgevraagd: Waarom proberen ze hier niet meer geld te slaan uit het toerisme? Langs de andere kant: misschien verklaart de afwezigheid van massatoerisme wel dat er nog zulke plekjes bestaan…

Marieke en ik zijn ondertussen de grens met Burundi eens over geweest. De reden: we moesten een nieuw visum hebben. Dat van ons was na 2,5 maand bijna verlopen. Normaal gezien kost een nieuw visum kopen een stuk of 140 dollar, maar de broeders hadden een beter idee. “Waarom gaan we niet gewoon de grens met Burundi over? We zeggen tegen de douaniers dat jullie in Bujumbura het vliegtuig terug naar België nemen. Dan hangen we een halve dag rond in Burundi, keren we terug en vertellen tegen diezelfde douaniers dat de reis afgelast is en dat we terug naar Kigoma moeten voor toch wel 3 maanden om onze terugreis opnieuw te organiseren.” Ja, doen we! Vreemd genoeg heeft het allemaal gewerkt. Dat hebben we vooral te danken aan onze reisgezel Samson, een man met een ongelofelijk talent om zich uit allerlei situaties uit te lullen. Zijn geheim: ‘good relationships’. Daarnaast hebben het feit dat we de schoonmoeder van een douanier een lift gaven naar Kigoma, en natuurlijk onze dollars, waarschijnlijk ook geholpen.
Het uitstapje naar Burundi was toch geen plezierreis. Tijd om naar Bujumbura te rijden, hadden we niet. We zijn daarom gaan eten in een klein dorp waar ze duidelijk niet vaak blanken te zien krijgen. Echt plezant: mensen die hun pas vertragen en in bosjes rond je blijven staan om je eens op ’t gemak van boven tot onder en van onder tot boven te bekijken. Het wereldrecord staren is die dag vast en zeker verbroken.
Gelukkig was het op zich wel een hele mooie rit. We reden door prachtige groene bergen, en zelfs door naaldbossen die ons heel hard aan de Ardennen deden denken.

Deze week kregen we hoog bezoek in Kigoma: Broeder Stan is hier, de regional superior. Het heeft wel iets teweeggebracht hier: plots hangen er gordijnen in de eetzaal, de riolering in Maendeleo wordt ineens vernieuwd, alle broeders beginnen plots naar de kerk te gaan,…
Voor Marieke en Sarah’s project is het een goeie zaak dat hij hier is: kunnen ze eindelijk eens een aantal belangrijke beslissingen nemen. Het project is wel nogal overhoop gegooid. Nu is het plan als volgt: ze gaan de Doven onderbrengen in verschillende stageplaatsen: De mannen bij houtbewerkers, de vrouwen bij naaisters. De bedoeling is dat ze daar in opleiding gaan en later hun eigen handel kunnen opstarten. Ondertussen gaan de lessen gebarentaal gewoon door. Via mond aan mond- reclame (voor zover je die uitdrukking al kan gebruiken voor Doven) zijn er ondertussen nog heel wat mensen bijgekomen. En ze komen graag. Soms blijven ze zolang plakken na de les dat ze bijna naar huis gestuurd moeten worden…

In Maendeleo gaat alles z’n gangetje. Het is tof dat mijn Swahili stilaan het niveau bereikt om echt gesprekken met inhoud te kunnen voeren. Een paar dagen geleden had ik het met een paar jongens van Maendeleo over ‘de meiskes’. Uiteraard zagen ze een blonde Belgische (zoals Sarah) wel zitten. Gelukkig bleef het hier niet bij: uiteindelijk kwamen ze zelf tot de conclusie dat ze beter een condoom gebruiken want het is beter om eerst na te denken over hoeveel kinderen je wil zodat je zeker bent dat je ook de middelen hebt om voor hen te zorgen. Dat vind ik nu nog eens een pedagogisch verantwoord gesprek. Daarnaast hebben ze ook heel wat vragen gesteld over mijn familie en over België. Hilarische inbreng van S., een jongen met een verstandelijke beperking: ‘De blanken, gaan die ook dood’?

Om mee af te sluiten, nog iets over de culinaire gewoontes hier in Tanzania. Vorig weekend zijn hier en masse vliegende termieten uitgevlogen van een centimeter of 2 groot. Ze noemen het ‘kumbikumbi’. Overal op straat liepen er kinderen rond om de beestjes te vangen. Op Maendeleo zag ik waarom: als je de vleugels uittrekt en de beestjes bakt met een beetje zout, dan heb je een echte delicatesse. Echt proper zag het er niet uit, maar ja: het kan zeker geen kwaad als de kinderen eens wat eiwitten binnenkrijgen.

Aan allen die gaan eten: eet smakelijk. En tot de volgende keer!

De blanken houden van kip met eieren

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/Oktober#

We moeten het toegeven: de sobere dagen zijn hier voorbij. Sinds we hier met 7 Belgen zitten, staat er elk weekend wel een restaurantbezoek op het programma. Dat hebben we te danken aan de nieuwelingen, want die hebben connecties bij upper- class Tanzania. Zo ontmoetten we Deo. Da’s eigenlijk een Burundees, maar hij heeft ook een hele resem Europese diploma’s. Hij heeft lange tijd in België gestudeerd, waardoor hij nu de dubbele nationaliteit bezit. Hij is zelfs een kennis van Vera Dua! Heel interessant trouwens om met een hoogopgeleide Afrikaan te spreken, dat geeft toch een hele nieuwe kijk op de Afrikaanse cultuur en politiek.
Even geleden leerden we hier ook Pius kennen, een student informatica aan de universiteit van Dodoma. Hij heeft ons onlangs uitgenodigd bij hem thuis. Tof om eens in een echt Tanzaniaans huishouden te zien. Pius is wel een heel gelovig gastje: overal posters van Jezus!

Marieke, Sarah en Wilfried zijn ondertussen goed van start gegaan met het Rumonge project voor de Doven van Kigoma en omstreken. Door bezoeken aan Doven in de dorpen hebben ze de boodschap verspreid dat er een nieuw werkatelier geopend zal worden. Voorlopig kunnen ze nog niet aan het werk omdat het pand nog opgeknapt moet worden, maar ze zijn al wel van start gegaan met gebarenlessen. Op die manier willen ze al een groepsgevoel opbouwen, de deelnemers leren kennen en de onderlinge communicatie verbeteren. Het is wel een heel gedoe met al die talen. We hadden al Engels, Frans en Swahili, komt daar nog eens Tanzaniaanse gebarentaal bij ook!

Afgelopen weekend zijn het hier verkiezingen geweest. Op zaterdag ging ik met mijn kinderen op uitstap in Kihinga, waar er een highschool is van de broeders (Newman College). Wij met z’n 24 in een daladala: best gezellig! Een paar van de kinderen zijn nogal fan van de president: met hun vlaggen en petjes liepen we er precies bij als een CCM- propagandateam. Achteraf hoorde ik dat de campagne op zaterdagavond 18u afgelopen is en dat het daarna verboden is om nog promotiemateriaal te dragen of te verspreiden. Chance dat we tegen dan al terug waren. Zaterdagavond hadden wij een avondje uit gepland, maar de broeders hebben ons dat afgeraden. Niet dat het echt onveilig was, maar ’t was volgens hen toch beter om de avond voor de verkiezingen thuis te blijven.
Achteraf gezien hadden we er toch meer van verwacht, de verkiezingen in Tanzania. In Ujiji zijn er wel wat relletjes geweest, maar voor de rest is hier in Kigoma alles bijna onopgemerkt voorbijgegaan. Ondertussen zijn de resultaten bekend: zoals verwacht dezelfde president, maar met een sterkere oppositie. En da’s toch altijd boeiend voor een democratie, zo denken wij.

Even tussendoor een weerbericht. In Tanzania is het nu regenseizoen. Dat geregen valt tot nu toe nog heel goed mee, we kunnen het aantal keren dat het hier geregend heeft sinds dat we er zijn nog altijd op twee handen tellen. Je ziet het wel aan de natuur, ’t is precies of het hier lente aan het worden is. Alles wordt groen, de bomen en planten beginnen te bloeien. Eigenlijk is het als een goeie Belgische zomer: veel zon met af en toe een regenachtige dag. Wij klagen niet over het regenseizoen… Veel Tanzanianen daarentegen doen hier bij de minste bewolking alsof het winter is. Dan zie je ze rondlopen op straat in dikke jassen, sommigen dragen zelfs mutsen! Dit terwijl wij hier warm genoeg hebben met een t-shirtje. Onze truien liggen nog steeds schoon vanonder in de valies…

Ondertussen is er bij de broeders gelukkig al wat meer stabiliteit. Ze hebben nog maar één keer een broeder verplaatst waarmee ik samenwerkte: Br. Bernard. Hij was op Maendeleo de leerkracht Engels van niveau 2, terwijl ik niveau 1 lesgeef. Op een dag kwamen ze ermee af: ‘From now on you’ll be on your own for the two classes’. Dat heb ik toch even schoon geweigerd. Ik geef hier al wel genoeg les voor iemand die eigenlijk geen echte leerkracht is. Gelukkig heb ik nu twee goeie partners gevonden in Katrin en Annelies. Zij nemen niveau 2 over voor de maand dat ze hier nog zijn, en dan zien we wel weer.
Ook op de lagere school ben ik nog steeds bezig. Als je daar de klas binnenstapt, staan de kinderen recht en brengen ze een groet aan de leerkracht. Ik moet daar dan ook op de juiste manier op antwoorden. Doordat hun Engelse uitspraak zo slecht is, heeft het een tijdje geduurd voordat ik volledig begreep wat ze zeggen, maar ’t gaat dus als volgt:
Leerlingen: Education is a mirror to the society (= de slogan van de school), good morning teacher!
Ik: Good morning children. How are you?
Leerlingen: We are fine. Thank you teacher. And how are you too?
Ik: I’m fine. Thank you. You can sit down now.
Leerlingen: We are sitting down, thank you sir.
En hierna kan de les dan van start gaan…

Tenslotte nog wat uitleg over de titel van dit blogbericht: Ze hebben hier een liedje à la ’10 kleine negertjes’, maar dan over de blanken. De kinderen van Maendeleo waren dat overlaatst aan het zingen. “Wazungu wanapenda kuku na mayai”, wat dus zoveel betekend als ‘de blanken houden van kip en eieren’. ’t Wil nu lukken dat onze favoriete snack hier ‘chipsy mayai’ (een omelet met patat) is en dat we elk weekend kip bestellen om eens vlees te eten. Het is dus nog waar ook!

Tot nu toe hebben we hier veel gewerkt voor onze stage en onze projecten. Binnenkort willen we ook wat tijd maken om eens de toerist uit te hangen. Tegen volgende keer hopelijk nieuws over Gombe, het Chimpansee- park in de buurt van Kigoma!

Met veel groeten uit Kigoma,