Alle wegen leiden naar Ujiji

Het is al even geleden dat er nog eens nieuws op onze blog is verschenen. Het zijn dan ook hectische weken geweest en we hebben deze keer véél te vertellen. Belangrijkste feit is dat deze blog voortaan niet meer enkel van Ruben en Marieke is maar ook van Sarah! Sarah is vrijdag in Kigoma aangekomen, hier volgt eerst een verslagje van haar reis…

Zondagavond 18 december: ik, Wilfried (slechthorende werknemer Emmaus) en Godwin (Dove Tanzaniaan) komen aan in Bujumbura in Burundi. Dit niet zonder tegenslag. Eén valies van Wilfried was niet meegekomen met de vlucht. We wendden ons naar de receptie, een klein houten bureautje met een zwarte dame achter, om de verloren, “achtergebleven” valies te registeren. We werden hartelijk ontvangen door Broeder Hippolyte, die ons met de auto naar het verblijf van de Broeders voerde en ons beloofde dat men woensdag meer zou weten over de valies. Het was oorspronkelijk de bedoeling om een nacht te blijven, en de volgende ochtend te vertrekken met de bus naar de grenspost Burundi-Tanzania. Wilfried stelde voor om te blijven logeren bij de broeders in Burundi tot en met woensdag. We waren net op tijd voor het avondeten. Na een gemeenschappelijk gebed kregen we rijst, bruine bonen, gekookte bananen, en een soort van stoverij, met veel te veel vet aan naar mijn goesting. Als dessert kregen we fruit, en je kan het al raden, koude bananen! Ik dacht bij mezelf, morgen zal het wel beter eten zijn. Aan tafel werd er Burundees, Frans of Engels gesproken. Van ons gedrieën was ik de enigste die perfect kan horen en kennis heb van het Frans of Engels. Godwin verstaat Engels, maar enkel geschreven natuurlijk. Hij kan zich wel verstaanbaar maken als hij Swahili spreekt, en de andere broeders goed articuleren. Aangezien alle broeders een conversatie wilden aangaan met ons had ik al begrepen dat ik niet alleen het Engels of Frans met een accent moest vertalen in gebarentaal voor Wilfried en Godwin, maar dat ik ook nog eens hun antwoorden moest vertalen naar het Engels of het Frans!, en dit voor de komende drie dagen. Dat was geen makkie. De volgende dagen was het eten zo goed als het zelfde, behalve het fruit werd gevarieerder dan bananen.. Om onze tijd te vullen de komende dagen, gidsten de broeders ons overal naartoe: naar een lagere school voor doven in de straat gelegen, naar het psychiatrisch centrum aan de overkant door de broeders opgericht, naar een school voor kinderen met een beperking, naar het centrum, naar de markt, naar de middelbare technische school in de buurt, zelfs naar hun eigen tuin, om alle groenten te leren kennen die ze kweken. Het enige dat in die drie dagen hetzelfde bleef, was het eten en het woord “mzungu” of “blanke!” dat ons toe geroepen werd door alle zwarten…
Na het horen van het slechte nieuws van Broeder Augustine, namelijk dat men de valies van Wilfried opnieuw was vergeten in Brussel, besloten we om toch door te reizen naar Kigoma met de verwachting dat een broeder de valies naar Kigoma zou brengen van zodra ze in Bujumbura toekwam met het volgende vliegtuig. De gevolgen van de verloren valies: Wilfried heeft al een lange baard;)
De vrijdagochtend begonnen we direct met een vergadering met de personen die betrokken zullen zijn in het Rumonge-project. We bespraken de voorbereidingen, de plannen, de komende vergaderingen met de Doven zelf. Het hoofdplan is een hout- alier op te richten waar een tiental Dove mannen meubels zullen leren maken. De vrouwen zullen wij leren breien en haken. Daarnaast zullen Wilfried en Godwin ze meer gebaren aanleren en zullen er sociale activiteiten plaatsvinden. Op het einde van de vergadering kregen we te horen dat we geld krijgen van een Belgische sponsor om gereedschap te kopen. We moesten wel zo snel mogelijk laten weten wat we er gaan mee kopen en voor welke prijs. Dus splitste het team zich op: Sarah, Wilfried en Godwin gingen de Doven bezoeken om hen uit te nodigen voor de vergadering. Broeder Hilarious, Marieke en Samson (jaja toffe namen) bespraken al het nodige gereedschap en gingen naar de markt om prijzen te vragen en te vergelijken.
Zaterdagochtend zette Sarah de huisbezoeken verder, terwijl Marieke naar Bangwe ging. Eén van de Bangwe- jongeren was deze week jarig. Om dat te vieren gingen we samen eten en mocht hij een muziekcassette kiezen. Niet dat hij heel spraakzaam was tijdens het etentje: de jongen werd volledig in beslag genomen door de mp3- speler van Linde, een speeltje dat hij best wel toepasselijk ‘mzungu- stuff noemde’ . Nadien toonde Marieke de markt aan Sarah, waar ze meteen een stof uitkozen om een Afrikaans kleed van te laten maken.

Ondertussen, nu dat Sarah en Wilfried er nog bijgekomen zijn, zitten we met 7 (!) Belgen in Aqualodge. Da’s toch een hele aanpassing, en niet in het minst voor de broeders. Niet alleen zijn de blanken nu in de meerderheid, ook zijn we naar een grotere ruimte moeten verhuizen om te eten.
In Aqualodge is er veel volk bijgekomen, maar ook in Maendeleo is er veel veranderd de laatste weken. Ze behandelen de broeders hier precies als postkaarten: ze sturen er een paar naar hier, een paar naar daar… Gelukkig hebben we er zelf ook een aantal nieuwe ontvangen. Het heeft wel gevolgen gehad voor mijn stage. Om mijn activiteitenprogramma voor de kinderen uit te voeren werk ik samen met een partner. Eerst werkte ik samen met Hubert 1, dan met Hubert 2 en nu gaven ze me een Norbert. Voor de verandering is het eens een echte Tanzaniaan in plaats van een Congolees. Samen zijn we terug begonnen met huisbezoeken aan de familie van de kinderen. Da’s echt wel heel boeiend: dan komen we op plaatsen waar gewone toeristen nooit zouden komen en worden we bovendien uitgenodigd bij mensen thuis, waardoor ik kan zien hoe de Tanzanianen in de dorpen leven. Vorige zondag zijn we trouwens op bezoek geweest in het huis van een nieuwe vriend van ons: Pius. Hij is de jongere broer van een collega- leerkracht van mij op de school, en we ontmoetten elkaar in de leraarskamer. Pius is een student informatica op de Universiteit van Dodoma. Zijn huis was dicht bij de luchthaven, in Ujiji. Achteraf pas is onze frank gevallen dat dit ook de plaats is voor het Ramonge project. Alle wegen leiden hier naar Ujiji!

Kibo Peak, place of the devil!

http://picasaweb.google.com/103677656645703739545/Oktober#

Deze week op onze blog: nieuwe foto’s! Van mij zijn het o.a. foto’s van uitstapjes naar het vissersdorp Kibirizi en naar het stadje Ujiji, gelegen aan de ‘golden beach’. Echt super om zo’n uitstappen te doen: ’t Is een leuke activiteit voor de kinderen en tegelijkertijd zijn zij onze gids: zo komen we op plaatsen die gewone toeristen normaal nooit te zien krijgen.

Marieke en ik zijn de afgelopen weken ook 2 keer naar een graduation party van de lagere school geweest. Eerst naar die van de Bangwe shule en dan die van de L. Tanganyika shule. Op beide feestjes werden we direct (en zeker ook ongevraagd) tot eregasten gemaakt. We moesten dan aan de tafel gaan zitten bij de headteacher en andere belangrijke mensen. De ceremonie zelf was wel de moeite: de leerlingen dansten en zongen op zelf gemaakte liedjes. We hebben ook elk op onze eigen school een cadeau mogen afgeven, want toevallig was er op elke school één leerling uit Bangwe/Maendeleo die nu de lagere school afgemaakt heeft. De overhandiging van de diploma’s was echt een hele show: dan komt de familie ook naar voren om ‘en plein publique’ de cadeau’s af te geven. Op L. Tanganyika was er bijv. een gast van een jaar van 15 of 16 die duidelijk uit een rijke familie kwam en letterlijk overstelpt werd door cadeau’s. Je vraagt je dan af hoeveel cadeau’s je eigenlijk verdient als je op je 15e pas de lagere school afmaakt…

Even tussendoor een grappig verhaal: vorige week zijn Marieke en ik met een paar vrienden en broeders van Maendeleo nog eens uitgeweest in Kibo, een discotheek. Toen ik dat de volgende maandag op school vertelde, werd het meteen gespreksonderwerp van de dag. Ik zei tegen mijn collega, Miss Betha, dat ze dan de volgende keer maar eens moest mee gaan. Waarop zij: ‘Eh eh, my husband won’t like’. En een andere collega, Miss Susan: ‘Kibo, place of the devil!’. Ze lagen wel plat van het lachten, dus ‘t is niet dat naar een discotheek gaan hier echt taboe is ofzo. Maar eenmaal je getrouwd bent, is het blijkbaar not done om daar nog een voet binnen te zetten. We verstaan ook wel waarom: in Kibo zijn de mensen echt heel Westers gekleed (lees: minder gekleed), en het is wel duidelijk dat ze er komen om iemand te versieren…

Dan nog wat belangrijk nieuws! Aqua Lodge zit sinds deze week helemaal vol, want Kigoma wordt precies overspoeld door nieuwe vrijwilligers, en dan allemaal uit België. Deze week verwelkomden we hier Linde, Annelies en Katrien. Vanaf nu gaan zij dus ook meespelen in onze avonturen. En later in oktober komen daar nog Sarah en Wilfried bij, 2 Belgen die komen om samen met Marieke een project voor de doven uit Kigoma op te starten. De Lodge gaat hier echt een soort Belgisch eiland in Tanzania zijn…

We introduceren deze keer ook een nieuwe rubriek op onze blog: Dingen Die We Voor De Eerste Keer Gezien Hebben In Kigoma…
- Japanse toeristen
- Aardbeienconfituur
- Een hond aan de leiband
- Een vrouw achter het stuur
- Melk in vloeibare vorm
De stad blijft ons dus verrassen! Langs de andere kant zijn er ook dingen die ze hier blijkbaar nog nooit gezien hebben. De kinderen van Bangwe vinden bijv. Marieke’s fluostiften bijzonder fascinerend. En bij mij hebben er eens een stuk of 10 kinderen stomverbaasd zitten toekijken hoe ik mijn lenzen in- en uithaal 

Wij leren hier nog elke dag bij over de cultuur. Zo mag je bijv. probleemloos zeggen dat iemand dik is, dat is niet beledigend. En vanaf 50 jaar beschouwen ze je hier als oude mensen. Dat laatste ontdekte ik toen ik een foto toonde van mijn ouders en broer aan mijn kinderen: ze noemden mijn ma en pa ‘wazee’, wat een Swahilisch woord is om respectvol over oude mensen te spreken  Momenteel is hier van alles te doen rond de verkiezingen. Je ziet overal posters en affiches van president Kikwete en zijn regerende partij CCM. Ook restaurants hangen vol met verkiezingsposters, en laatst kochten we zelfs een fles mineraalwater met een verkiezingsboodschap op. Eind oktober is het zover, dan trekken ze hier naar de stembus. We vragen ons af welk land eerst een regering zal hebben: België of Tanzania. Wij gokken alvast op het laatste.

Maisha Mema! (On the future!)

“We will terrorize the children”

Normaal gezien posten we elke dinsdag nieuw nieuws op onze blog, maar deze keer hebben we wat vertraging opgelopen door de schuld van de broeders. Ze zijn nl. vergeten de factuur voor internet te betalen, waardoor naar het schijnt àlle gemeenschappen van de broeders over heel Tanzania zonder internet zaten. Nu is het gelukkig weer in orde, tijd voor nieuwe verhalen!

Eerst wat nieuws over onze projecten: Marieke is in Bangwe volop bezig met Engelse lessen en het aanleren van tellen aan de kinderen. Dat vergt heel veel herhaling, maar sommigen hebben al veel vorderingen gemaakt.

Ik ben op Maendeleo iets begonnen rond hygiëne. De kamer van de kinderen is daar echt niet te doen! ‘Kamer’ is eigenlijk al een mooi woord. Eigenlijk slapen ze naast en boven een container waarin computermateriaal staat. Hun matrassen zijn van geel moes en hun kleren moeten ze maar ergens boven hun hoofd hangen. Eerst wist ik niet goed hoe te beginnen, maar nu hebben we tassen gekocht voor de kinderen zodat ze elk toch al iets hebben om hun eigen kleren en persoonlijke spullen in op te bergen. Ideetje van Br. Hubert (mijn partner die samen met mij instaat voor de kinderen): “We should terrorize the children by having them wash all their clothes first in order to get the bag”. Hubert is een Congolees, en zijn Engels is echt grappig!

Op school zijn we er ook allebei nogal goed ingesmeten. Dat wij eigenlijk geen leerkrachten zijn, hebben ze hier precies niet zo goed begrepen. Marieke is al een paar dagen vervangleerkracht geweest voor haar 100 kinderen, want de leerkracht had ‘malaria’.  En ik ben al gepromoveerd tot ‘mwalimu ya kiingereza’ voor het 4^e, 5^e en 6^e leerjaar omdat mijn Engels beter is dan dat van de leerkracht :p

Tenslotte zetten we nog een aantal leuke anekdotes op een rij…

We hebben deze week van de broeders een kokosnoot gekregen, geplukt van de palmbomen bij ons op het strand. Maar wij kregen dat natuurlijk niet open. Gelukkig hebben we hulp gehad. Br. Hubert klopt dat gewoon open op een steen en dan kwam ook Tatu (de poetsvrouw van Aqua Lodge) eraan met een machete. Ze had er precies ervaring mee, ik had al lang in mijn vingers  gehakt zoals zij die kokosnoot te lijf ging…

Als de mensen hier ziek zijn, denken ze precies meteen dat ze malaria hebben. Gelukkig gaat ‘malaria’ in de meeste gevallen na een dag wel over.

Marieke en ik moeten hier geregeld uitleggen dat we géén koppel zijn. Da’s blijkbaar moeilijk te begrijpen hier, dat een jongen en een meisje gewoon als vrienden samen op reis gaan. Volgens Reva, de kok, zouden we toch een heel schoon koppel zijn. ‘You should think about it’ aldus hem. Marieke krijgt hier ook vaak de vraag of ze getrouwd is, omdat ze ringen draagt.

Er is hier een Belgische broeder op bezoek geweest, Br. Romain. Hij heeft ons mee uit eten genomen ter ere van Sint-Vincentius, de patroonheilige van de Broeders van Liefde. Voor hij vertrok heeft hij een foto van zichzelf cadeau gedaan aan de broeders. Zo kunnen we elke dag bij het ontbijt nog eens aan hem denken…

Bangwe dient als kapper voor de hele buurt. Er komen elke dag wel 5 mensen langs die hun haar laten afscheren.

Op Maendeleo komt er geregeld een buurjongen over de vloer: Jackson. Hij staat hier bekend voor zijn moonwalk.

Maendeleo en Bangwe spelen elke dinsdag een voetbalmatch tegen elkaar. Tot nu toe heeft Bangwe elk van deze matchen al gewonnen. De uitleg van Br. Constatino: ‘In the Maendeleo- team everyone thinks he is a star’. Wij denken dat het eerder ligt aan Br. Isidore van Bangwe. Die neemt deze onze matchen enorm serieus en is elke dinsdag bezig met de tactiek en de juiste mensen op de juiste plaats te zetten.

Als Ruben met zijn gasten komt zwemmen in het meer bij Aqualodge, zijn er steeds meer kinderen die dringend naar het wc moeten. Onze zit- wc is voor hen ongekende luxe, want op Maendeleo hebben ze alleen maar Franse toiletten.

Vlakbij ons is er een gevangenis. De gevangenen lopen daar rond in een soort oranje pyjama. Vreemd is dat ze hier vrij rondlopen. Er zijn wel soldaten in de buurt, maar echt moeilijk om te ontsnappen kan dat niet zijn. Volgens de broeders willen ze gewoon niet weglopen omdat het leven in de gevangenis nog zo slecht niet is. (Met andere woorden: ze krijgen eten en een plaats om te slapen.)

En tenslotte nog iets over de scholen hier in Tanzania: ze zijn hier nogal fan van lijfstraffen. De leerkrachten staan hier nogal eens te zwieren met hun stok. Dat zijn dan meestal takken van een boom die door de leerlingen zelf tot een goeie zweep ‘bewerkt’ worden. Als ze bijv. niet goed luisteren of niet netjes genoeg schrijven, moeten ze hun handen voor zich uitsteken en dan krijgen ze daar een flinke mep op. De oudere leerlingen krijgen ook meppen op hun gat. Discipline is hier in de scholen dus al even belangrijk als de lessen zelf. Zeker in Lake Tanganyika gaan ze daar ver in: de leerlingen moeten elke ochtend de hele speelplaats vegen met zelfgemaakte bezempjes. Daarnaast dweilen ze ook elke dag de leraarskamer en het bureau van de directeur. En als alles proper is, verzamelen ze rond de grote mangoboom om het volkslied te zingen.

Tot zover onze verhaaltjes voor deze keer. Onze eerste maand in Tanzania is precies voorbij gevlogen. Benieuwd wat oktober ons zal brengen…